10 4—

8

tur, qui eſt ſaluus, incolumis, ſoſpes. Toben ſpeciatim notat tam ſeruare,— eripere ex periculo, vel quouis malo, e. c. e morbo, vt faepiſſime in libris N. T. vitam Chriſti enarrantibus occurrit, quam felicem reddere, conferre aliquid ad aliorum vtilitatem. Has duas notiones ber ſe coniunctiſümas eſſe, quilibet facile intelligit. IIla vbi in N. T. libris locum ha- bet ſemper fere mentionem religionis chriſtianae beneficiorum fibi adiunctam habet,& tantum non ſemper deliberatione a poenis diuinis tempore aduentus Meſſiae Tois—dα infligen- dis ſermo inſtituitur, cuius rei exemplum laculento modo prae- bet locus Rom. II, 3- 16.— Idem de fubſtantiui rna no- tione valet.— Totius tractationis Paullinae a vv. 16-13. per plures pericopas continuatae nexum recte perſequentes, loco hocce noſtro de hac a poenis diuinis liberatione cogitare debe- re, dubitare quidem nequeunt. Huic enim explicationi primo con- ueniunt commata duo proxime ſequentia cum hoc noſtro nexu indiuulſo cohaerentia, quorum prius ad comm. 16. explicatio- nem adiiäcitur, alterum vero diſerte de poenis diuinis maxime illuſtribus loquitur. Deinde Paullus, inde a commate 19. atro- ciſſimis tam Gentilium quam Iudaeorum ſceleribus variisque a vero cultu diuino aberrationibus longo recenſu enumeratis, demonſtrat praeſfertim Cap. II, 6-12. omnes nominatos homi. nes diuinis poenis effe obnoxios. Cum denique Cap. V. totus eſt in euangelii leſu Chriſti beneficiis in omnes fdeles collatis vberiori oratione praedicandis, non in minimis comm. 9. hoc numerat, nos ακιαμαι Ʒια ese are Tn Huc. Quod idem eo- dem capite clariſſime ſaepius innuit, quando eos, qui per Chriſtam Deo probati ſint, ante ſtatum ſuum chriſtianum ⸗x- Hers 1s Ois fuiſſe dicit,& nunc demum per fdem Chriſto ad- dictos araNaymas e Se„. Mihi ſie conſilium Paullinum& totum orationis nexum conſideranti nullum remanet dubium,

illam