3==S=98. 15

tas calamitates nos depellit, malum exiſtimandum eſſe autu- mant, virtutes& vitia non abfolute, fed relatiue tantum bo- na& mala habenda eſſe credunt.

*

Conſcientiam bene actae vitae maxima iucunditate animum perfundere, ideoque probitatem hoc reſpectu ad mediate bona- vel vtilia referri debere, non eſt negandum. Verum enim vero voluptas, quae ex hac bene factotum conſcientia pro- fluit, non eſt vnica, nedum praccipua cauſa, cur virtus bona habeatur. Nam iſle, qui officiis fuis fungitur, prius animi fui adfectionem comprobare debet, quam ex hac comprobatio- ne voluptatem percipere poſfit. Caur vir probns tranquillitate & hilaritate animi fruitur? Quia perfuafum ipſi eſt, conſilia & actiones fuas fanae& rectae rationis legibus eſſe conſenta- nea. Itaque actionum bonitatem haud voluptate, qua ipſum beant, metiendam eſſe, ſed illam tranquillitatem& beatitudi- nem folummodo ex iudicio de vita bene peracta emanare, quis non videt? Virtutem non bonam exiſtimamus, quia no- bis voluptatem, affert; ſed voluptati nobis eſt conſcientia vir- tutis, quia honam iudicamus.

1 Eorum autem, quae ob vtilitatem fuam nobis funt gra- ta, alia eſt conditio.“ Nam quia ſperamus, fore, vt ex illo- rum poffeffone& vfu varios fructus perciplamus, bona puta- mus& concupiſcimus. Quae cum ita ünt, ſatis apharet, nul- lam aliam rem virtuti eſſe acquiparandam-.

JII.