11—uͤͤͤͤ

bus aſcendendum eſt, perueniret, nec hominis nomine dignus eſſet putandus. Nam beſtiae etiam, quae ratione duce cearent, appetitus fenſätiuos ſequuntur.

Non quidem negandum eſt, hominem, quia, quid ſit iu- oundum, quid vtile, cogitare& verfare animo poteſt, ceteris animalibus, huius penſirationis non capacibus, excellere. Quae illecebris fuis beſtiam trahunt, sa appetit lisque fruitur, ne- quc delectum eorum, quae vel maiorem praebeant iucundita- tem, vel longiore tempore oblectent, habere potet; nec opus ei eſt ratione, quia inſtinctibus ducentibus ea, quae ad vitam fuſfentandam ipſt ſunt neteffaria, certo acquirere poteſt. Si vero ratio homini eum tantum in finem data eſſet, vt eius ope proſperam ſibi pararet vitam, non multum cetera anima- lia antecelleret: qumimò cum faepenumero in dtiudieandis bo- nis maximos in errores inducamur,& noxia pro vtilibus eli- gamus, melius forſitan, quatenus ad felicitatis ünem reſpice- retur, humano generi conſultum fuiſſef, ſi ei, rationis exper- ti, eadem fecuritate qua beſſiis, inſtinctus naturales fequendi eſfent.—

Sed ratio ad vfum multo praefltantiorem nobis data eſt. Finis eius fupremus in co conſiſtit, vt quae in actionibus no- Uris, detractis omnibus praemiis& fructibus, propter ſe lau- danda& magni aeſtimanda funt, detegat atque definiat, nec non, quid rerum expetendarum ſit vltimum decernat. Id igi- tur bonnm, quod a Cicerone honeſtum appellatur, omnibus bonorum generibus fupra denominatis multo praeſtantius, in eo bonendum eſt, vt appetitiones& actiones legibus morali- dus, quae omnibus hominibus communes omnique tempore funt obferuandae, accommodemus. Sic juſtitia, temperantia,

aliaeque