10 Een.

Quae igitur Cicero hanc in rem dixit, non omnibus numeris abfoluta eſſe videntur, niſi forte arbitreris, eum his verbis, ſe ipſum amare& conſernare, ſenſu latiſfimo vfum effe. Id etiam ex alio loco(c. 9) magis lucide apparet, vbi dicit: omni animali illud, quod appetit, in eo quod naturae ſit ac- commodatum, boſitum efſfe,& commune omnium animalium eſſe, ſecundum naturam viuere. Naturam hominis a natura reliquorum animalium, eth auaedam illi cum his communia ünt, valde eſſe diuerſam, hominique ad eſfe in bonis vltimum, viuere ex hominis natura vndique perfecta& nihil reguirente.

†

II. Poſita autem hac theſi primaria, omnibus hominibus hoc vltimum eſſe, vt natura expleatur, Cicero ad alteram pro- greditur quaeſtionem, quae ſit hominis natura? in qua enodan- da haud diu moratur, neque es, qua alias folet, perſpicuitate diuerfas animi vires, diuerfosque hominis fines ad eas referen- dos, exponit, ſed omnia haec ſuammatim amplectitur. Homo, inquit, e corpore& animo conſtat. Corporis figura& for- ma& ſtatura ad naturam apta funt. Organis ſenſoriis illud praeditum eſt, vt res, quae ſenſibus fubiectae funt, carumque affectiones, celeriter expediteque percipere poffit animus. Om- nes eius partes ſic funt conſtitutae, vt naturales motus vfus-

gue habeant, e. f. p.— Animus autem, praecipua hominis pars, duobus virtutum generibus praeditus eſt. Quaedam a natura funt datae, e, g. memoria, nec voluntariae appellan-

tur. Alterum Lrean eis magnarum verarumque virtutum, quas appellamus voluntarias, vt prudentiam, temberantiam, fortitu-

dinem, iuſtitiam, e. f. p. Ex hoc Iilerinnne inter ea, quae ad corpus,& ez, quae animum pertinent, colligi poteſt, non appetitus ſolum ho- minum