B

I. Maximi momenti in tota philofophia morali eſt quae- ſtio: an certae ſtabilesque leges ab ipſa ratione hominibus da- tae fint, fecundum quas alia bona, alia mala exiſtiment ne- ceſſe ſit? Senfus internus, omnibus hominibus communis, qui primus Philofophiae fons& principium eſt, docet, non magis ab arbitrio noſtro pendere, bonum malumne aliquid fit

habendum, quam verum falfumne iudicari oporteat. Nam fi- cut omnia, quae intellectus& rationis legibus conueniunt, vel de quibus ſenſuum ope& experientia perſuaſum nobis eſt, ve- ra funt putanda; ita quae facultati appetendi vel ſenſitiuae vel rationali reſpondent, vt bona, quae vero illi contraria funt, mala aeſtimemus neceffitate quadam ducimur trahimurque. Au- ctor noſter hoc argumentis, ex amore omnihbus animalibus er- ga ſe ipſa innato deſumtis, probare nititur.„ Ex quo per- ſpicuum eſt,(ait I. c.) quoniam ipſi a nobis diligamur, omnia. que& in animo G in corpore perſecka velimus&ſſe, ea ipſa nobis cara eſſe propter ſe, G in iis ele ad beue viuendum momenta maxima.“(*)

7

Erx hoc quidem argumento ſequitur, homini, quatenus appe- titus habet ſenſitiuos, adeptionem voluptatum& amotionem dolo- ris neceſfario curae cordique eſſe. Sed quod ad ea, quae per ſe bona malaque ſunt, attinet, rationis tantum ope diiudicanda eſfe, nemo negauerit, quia leges morales, ſecundum quas mo- rum probitas& improbitas discerni debet, non ab inferiori- bus cognoſcendi facultatibus, ſed a fola ratione fanciuntur. Quamobrem viro probo atque honeſto ad peragenda officia non opus eſt amoris fui ipſius ſtimulis: ideo enim, quod vir- tutem propter ſe ipfam colit& amat, praeceptis eius paret.

b Quae

(*) Conf, cap. 9." Omue animal ſe ipſum dilgit, e. ſ. p.