+ 5, 7 habendam, quam reliqua omnia, ſed ideo haee non omnino ſpernenda, fummumaue bonum non in parte hominis, ſed in

toto homine ponendum eſſe, denidue hanc vndique completam & perfectam ſummi boni explicationem eſſe exiſtimarunt.

Non alienum a re eſſe videbatur, haec de argumento li- brorum de fin. bon.& mal. praemittere, ceum mihi propof- tum ſit, hane tertiam ſententiam, quam Piſo quidam Acade- enicus lib. V. exponit, accuratius indagare, eamque eum iis, quae criticae philoſophiae cultores de bono confummato do- cent, comparare,& quatenus hi cum veteribus Academicis congruant, aut quid inter vtrosque diferiminis interſit, oſten- dere. Hoc conſilio adnotationes nonnullas ad locum quen- dam, in quo, vt mihi quidem videtur, auctor noſter cogita- tiones fuas maxima perſpicuitate exbibuit, proferam. Exſtant autem verba illius l. V. c. 13. 4—

. 4. Animi autem, G eius animi partis, quae princepi eſt, luaegue mens nominatur, plure, ſunt virtutes; ſed duo prima genera: vnum earum, quae ingenerantur ſuapie natura, ap- Pellanturque non voluntariae: alterum earum, quae in volun- tate poſitae, magis proprio nomine appellari ſolent; quarum 1 excellens in animorum laude praeſtantia. Priori: generi: eſt docilitas, memoria; quae ſere omnia appellantur uno in- genti nomine, easgue virtuter qui hatent, ingenioſi docantur: alterum aauitem genus eſt magnarum derarumgue virtutum, quas ap pelamus voluntarias: vt prudentiam, temperantiam, fortitudinem, iuſtitiam,& religuas eiusdem generis. Et fum- matim quidem haec erant de corpore animoque dicenda: qui- bus guaſi informatum eſt, gquoa hominis natura poſtulet. Ex fuo perſpicuum eſt, gQuoniam ipſi a nobis diligamur, omnia- quæ