10 4=S=

nonnemo, Aglaitadas nomine, homo auſlerus, qui facetos itos narratores ſcurrilitatis atque inanis iactantiae incufaret. Tunc vnus ex his exorſus eſt dicere: πςα 0or ApAafrada, 7s aAοενν 6 tiwεε α 71 T⁴⁴ν„ ¶ρ2οσ μν ενμιμνε(rre erlo¹ aA* ιν£ρᷣ,α kæν αν ᷑Oṽ-*νοιαᷣ οα αἀra Xoονris us daxgua i cwyral ytur) drors* vby nat vros tis, ri tvεαρε ty 71 ⁴ Br*⁴oεε⁄⁶‿α, Salal de sdDey, εαας rᷣ ³ν ToA τ‿ινμινα ⅜ρμμα ³⁄μωνυννα*

Ad verbum SsAcuεαᷣα Zeunius adnotat, referri illud non modo ad propius in, vnde indicatiuus ſit adhibitus, ſed etiam ad remotius Jrort. Quod vereor ne duriuſculum ſit& mini- me neceffarium, cum bene& naturali ordine ita procedere videatur ſermo: rers*, éyNJxrerre roAS Ar☚ᷣq—1αάααάς

1 X ε5.

Finitur tandem centurionum cum Aglaitada de facetiis re-

ſte& in tempore adhibendis disputatio; prius tamen(5§. 15.) interrogat moroſus iſte, uaul νᷣ τππάαν ν saσωmz, Jtra T1ενα nor μες— Nulgarem lectionem av, pro qua margo Steph.& Philelphus habent auts„e, omiſſo uee in ſequentibus, tuendam eſſe recte cenſet Zeunius. Eundem vero haec ita inter- pretantem: tute fimiliter, ot caeteri homines ridiculi, a vero aberrare puto. Nam qui ſint caeteri homines ridiculi, cum praeter Cyrum ipſum, Hyſtaſpen& 70„ Tasiαeνρο ro iy Tu Aoxρᷣ ιiar dinynaμε(§. 13.), nemo Aglaitadae rationes impognauerit, haud intelligo. Hunc potius fenfum eſſe puto: tune igitur(fuppl. vt alios riſui expoſuiſta)& me nunc deri- dend um