5 αααμ☛φφ

quas iſte attulerat, non ſatis firmas putare. Mihi quiden, inquit cap. 3, ex animo exuri non poteſt, eſſe deos: Id tamen ipſum, quod mihi perſuaſum eſt aucloritate maiorum, cur ita fit, nihil tu me docer.— Et cap. 4. mihi enim onum ſatis erit, ita nobin maiores noſtros tradidiſſe.(*)

Argumentis, quae Balbus ex diuinatione& anguriis re- petit, nullo negotio refutatis, aliud maioris momenti, ab or- dine conuenientiaque rerum naturalium deriuatum, minus pro- ſpere aggreditur Academicus. Sed nonnulla, quae contra hanc Stoicorum rationem dixit, deſunt.

His de fumma totius disputationis praemiſfis, proximum eſt, vt verba Ciceronis, in quibus explicandis diligentia no-

ſtra nunc verſabitur, afferamus. Exſtant de natura deorum lib. II. cap. 31.

Atqui neceſſe eſt, cum ſint dii, ſi modo ſint, vt profello ſunt, animantes eſſe, nec ſolum animantes, ſed etiam rationis compotes, inter ſeque quaſi ciuili conciliatione& ſocietate con- iunctos; vnum mundum vt communem Tempublicam atque or- bem aliquam regenter. Sequitur, ot eadem ſit in his, quae in genere humano, ratio, eadem veritas vtrobique fit, eadem- que lex: quae eſt retti praeceprio prauique depulſio. Ex quo

—-— 774-

(*) cap. 7. Non igitur adbue, quautum quidem in re, Balbe, eſt, in- relligo, deos eſſo. Quos equidem credo eſſe. Sed nihil doceut Soici.