10 2=. quae nos impellant, vt Dei in, toto ordine, falutis noſtrae pro- curandae, ſapientiam ſubmiſſe veneremur! r)..

Morus, Vir Summe Venerabilis, in epitom. th. chr. arti- culo de Deo Trinuno,§. 14.: Mifſs, inquit, ſtudiis nimiis de- finiendi, quae maxime ſit trium illorum interior relatio,& quo maxime fundamento nitatur; a Patre per Filium& Spiritum Sanctum exſpectamus& petimus ea beneficia,& eo modo, quae & quo modo ab iis exſpectanda& petenda eſſe docemur. Sic colimus Patrem cum Filio& Spiritu.“ Simni modo in arti- culo de Seruatore nos agere decet. Satis ſit Chriſtianis, hoe ſcire atque in vſus religionis vertere, Chriſtum& hominem eſ- ſe& Deum, vno verbo εα˙νααινσν.

Quod ſic ſe habere, · Url ⁴), clarum fit ex collatis ſcri. toribus facris, niſi tamen obfuſcatis ac praeconceptis opinio- nibus ad loca, quae huc conſpirent, interpretanda de iisque fe- rendum iudicium acceſferis. Nec vero contra fieri poterat, quin multis fſeque aliosque obſtringerent erroribus, qui cupidi- ne flagrarint, introſpiciendi à τπαν coniunctionis filii Dei cum Iefſu homine.

Ex turbidis fontibus diſtinctionum ad poſtremum ſubtiliſſi- marum difficillimarumque quaeſtionum emanabat illud, quod re- perirentur, qui Paxn tam tenebricofam atque imperuiam per- horreſcentes, ipfam tandem Chriſti negarent diuinitatem, atque adeo leſum Chriſtum merum cenferent hominem, cuius tamen dignitati detrahere, non. ita leue aut prorſus adiεροοωνσσaliqui-

bus

1) 1 Cor. 13, 9- 12. 2 Cor. 5, 4-7. 1 Ioan. 3, 2. conferenda eſt Georg. Bernard. Bulfugeri diff. de myſteriis chriſtianae fidei. T ub. 1732. (vid. Eiusd. variorum faſcic. 2. pag. 207 fqd.)

¹) Antiquiores quidam Theologi haud male diſtinguunt inter euiden- riam obiecli& teſtimonii.

1 4