tinentibus habere p). Tantum modo hacc vna iis ſit cautio,
qua quidem opus eife, iam ex his, quae dixi, apparet, vt ne vltra quam Numen beneuolum erudiri nos voluit, audeant fa- pere 9), neque urdere pruritu incipiant, id ipfum definiendi, quod mortalium excedat ingenia, hacque de cauſfa definiri ne- queat. Multo magis neceſſe eſt, de talibus rebus, quam feri pomt maxima ſimplicitate, cum leſu eiusque legatis loqui.
In hoc idem vero 2ινεναα quo minus proſpere inquira- mus, tametſi nunc obſtat inuida quaedam, ſi ita loqui fas eſt- myopia; plenius tamen olim atque apertius Deum resque diui- nas cognoſcemus:& quam multae tum ſeſe occaſiones offerent,
B quae p) Cf. S. R. Griesbach, Anleitung zum Studium der populaeren Dog-
matik, edit. 4. Ienac 1789.§§. 31. 32.& quae de rite vfurpanda ratione in rebus religionis reuelatae vberius expoſuerunt b. J. F. Jacobi: Betrachtungen neber die weiſen Abſichten Gottes, edit. 3. Hannouerae 1765, part. 2. diff. prooemial. von dem rechten Gebrauch der Vernunft bey der Offenbarung coll. in eiusdem Abhandlungen ueber wichtige Gegenſtaende der Religion, Tom. 2. Hannouer., 1776, prima commentatione, von den Rechten der menſchlichen Vernunft;—§. Reu. Ch. Gottf. Junge: Philoſophi- ſche und theologiſche Auffuetze, partic. 1. Norimbergae, 1779, N. 1. ueber die Vernunft und deren Gebrauch bei der heil. Schrift und geoffenbarten Religion. Etiam comparari h. I. poteſt Plur. Reu. Ule, die Vernunftmaeſigkeit des Glaubens an die Geheim- niſſe des Evangel., eine Predigt, Hannovérae 1790. 1 4) Bene in hanc ſententiam lul. Caeſar Scaliger: Ne curioſus quaere cauſas omnium, Quaecunque libris vis prophetarum indidit, Afflata caclo, plena veraci Deo; Nec operta ſacri ſupparo ſilentii, Perrumpere aude, ſed prudenter praeteri; Neſcire velle, quae Magiſter maximus Decere non rult, erudita inſcitia t.(vid. Hymn. in Deum patr.)


