9

1aναασαον ν dπκυννα»νμς⁵ρσα πemœπρsονασαι ϑ˙ Ʒυσρρσας*). antistr. 1018. brlelds IG⁴Oιeν Ʒενννέν dνμαἀςσ ςσςν demπ πι. Insunt sane quae abesse malis; nam νερᷣσ quamquam interdum prima syllaba cor- repta esse videtur**), vel ideo suspicionem movet, quia cum sequente vocabulo effi- cit hiatum, hoc loco propter antistrophicorum conformationem prorsus intolerabilem. Quibus rebus commotus Hermannus corrigi posse putat dcνμασηά ⁴νκνυνκυeν ugaig(vel ouρας) uτνονασι d ôoꝙrag. Nonnulli versus a Seidlero citati, quamquam et antegressi et sequentes, quibuscum adeo cohaerent, veri Glyconei sunt, tamen huc non pertinent, sed uti Hermannus in El. d. m. p. 543. probabiliter docuit, inter ordines dactylicos censendi sunt logaoe- dice exeuntes, quales passim Glyconeis aut coniuncti aut interpositi reperiuntur. Exemplis ab Hermanno I. c. collectis adde Electr. 151. 155. Iphig. Aulid. 167.; 749. 766. Iphig. Taur. 1068. Bacch. 141.— Postremo ut in Pherecratei quoque basi dactylum alii pedi oppositum esse ostendam, Iphig. Aulid. 1032. adscribam

S έ υοονυωσαι νλές eis„⁴αν 7190» antistr. 1053. e?0dς,„evydoes XeOν εςμονινιιασσοσεν,

quam Lachmanni de chor. syst. trag. p. 195. correctionem libenter amplexus sum, quum vulgaris lectio aequa responsione careat. In his versibus basis dactylica tro- chaicam vim habeat necesse est, quia anapaesticus ordo, qui praecedit, quum in thesi. finiat, ab arsi sequentis ordinis est excipiendus; cuius liberioris mensurae excusatio- nem facile accipies ob nomina quae dicunt propria..

Restat ut de baseos formis ab Aristophane frequentatis dicam; id quod paucis absolvi potest, quoniam novam nullam admisit comicus. Itaque non solum illas, quae ex trochaica basi eliciuntur, species apud eum invenimus, sed etiam er iambico genere exortas. Anapaestum et dactylum adhibuit Ran. 1322 seq. tantum ut Euripidem ob usum horum pedum arti parum convenientium perstringeret. Ac de dactylica forma dubitari potest, num omnes carminis in Thesmoph. 1136 seqq. versus a dactylo incipientes pro Glyconeis habendi sint. Probata autem Hermanni ratione, qua huius loci antistrophicam structuram instituit, quidam illorum versuum sane sunt Glyconei cum basi dactylica(vid. Herm. El. d. m. P. 541 seq.), quam in versu 1140.

.

7. T X 2

—— — 2—S——=S—U—S—-——-

2 „ T6εν 1αμμκεενρασ επια. x. J. — *) Hano Hermanni emendationem recipi vult Matth. in notis.

**) Cf. Herm. ad Soph. Antig. 111., ubi tamen locus ex Eurip. Androm. citatus nihil

probat. 2