5

de bello Goth. 4, 22. Kæouvoav scribit. Numi vero et inscriptiones constanter exhibent KGOvνοα ³⁸), Holstenius ¹⁹) mentionem facit inscriptionis, quam Pyrrhus Ligorius in lucem protulerit, in qua exstat forma KEKTDAIS2 N. Itaque haec una inseriptio, ut ex reliquis ejus verbis colligi licet, imperatorum tempore facta, a ceteris dissentit. Quae quum ita sint, aliis visum est, Kéozvoav antiquiorem fuisse formam, quae mox abierit in Köονναρααν ut Meddwn in Modνmν, Beoeviwh in Beooviu*ν ²⁰), vel Kéorudue esse Aeolicam formam, ut Teoyuouν²*) apud Alcmanium pro Tooyuoæ(Welcker I. I.), aliis, ubique apud scriptores esse recipiendam Köouvοαν). De hae re haud dubie acquiescendum est in judicio Marmorae(I. I. p. 2.), qui utraque forma auctores ad arbitrium usos esse censet, et Quirinius quoque(c. 2 p. 11) utramque scribendi ratio- nem comprobavit, cui quidem non adversatur Eustathius ad Dion. Perieg. v. 494. dicens:&rεοα ι KæOæννεαα ⁴μeωννοο τοοι oviou, drd zoν ⁴lανεα Jepoναέςνν Köüouuvoa. Latini quamquam plerumque Corcyra utebantur, tamen Cercyra non plane abstinuisse videntur 2s). Pro Keosvoaloz Eustath.(I. I.) formam Kéozuvoee apud nonnullos legi con- tendit, quemadmodum Iuoee pro Tlaνρο, doovoes pro Aooteroe, emee pro dεοαd- Toyreg. IIlam breviorem formam etsi auctor Etymologici Magn. nihili esse dicit, tamen Alcmanem ea usum esse testatur. Ut discerneretur altera Corcyra minor, magis intra mare Adriaticum sita, appellata est Melναᷣ vel Melipovie, Melipovvde. Priorem Pto- lemaeus magnam vocat ²⁴). Corcyrae nomen increbruit post Corinthiorum adventum (ann. 733 a. Chr.), quod colligi potest ex Strabone(lib. VI. p. 269, D.), qui antequam Chersicrates in insulam Corcyram venerit, huic nomen Scheriae fuisse tradit. Disertis autem verbis Conon apud Photium(cfr. Mueller p. XI.) narrrat: Corcyra Phaeaces incolas tenuit, qui initio quidem indigenae fuerunt, imposito huic nationi nomine a quo- dam ejus regionis rege, donec post Corinthiorum pars eo commigravit, nomenque exinde commutavit, ut Corcyra diceretur etc. Primo Corcyrae nomen legitur in epicis, quae feruntur Naupactia, a Pausania(I. II., 3, 7.) commemorata; id quod sententiae supra prolatae non refragatur, si cum Muellero(p. 61) statuamus, Naupactiorum poëtam, sive Carcinum, sive alium quemcunque, non ante Olymp. 30. vixisse. Sin eum Hesiodi aequalem fuisse censemus, illud nomen jam tum certe non ignotum fuisse oportet ²⁵).

¹3) Rasche in lex. num. tom. I. P. 2. p. 899 sqq. Eckhel. in doetrina num. P. 1, vol. 2. p. 179. Mura- torius Thes. inscrr. tom. 2. p. 646, 1. 633, 2. cfr. Mueller. I. 1. p. 1. In primis Tzschuke ad Pom. Mel. II, 7, 10.

¹19) Ad vocem Istone in Steph. Byz.

2⁰) Schraderus. ad Avienum v. 662.— Salmasius contra censet, KogutOay esse antiquiorem formam. v Berkel. ad. Steph. Byzant. voc. a⁴eνια.

¹ 2¹) Laconica est I οιοσ 2²) Spanhem. ad Callim. in Del. v. 156. 2²²) Oudendorp. ad Frontin. 1, 12, II., ubi codd. pro o legunt e. cfr. Oudendorp. ad Lucan. 5, 420.

Schrader. I. I. de fluctuatione codd. Schweighaeuser. ad. Appian. in IIlyr. c. 7. Mueller. I. I. p. 1, n. 1. 2⁴) Lib. 3 c. 14. cfr. Strab. 2. p. 124. not. Casaub. ad p. 329 lib. 6. schol. ad Dion. Perieg. v. 493. 494. ²⁸) Cfr. de Maupactis Weichert: Abhandlung über Apoll. Rhod. 1821§ 32. Pausan.(IV, c. 2. X, 38.) ea in manihus habuit, cfr. Mueller. I. c. p. 61. et not. 9.