4

admodum Corcyrae stirpem in Arabica voce Carcara, quae terram pace opibusque abundantem exprimat, reperisse se contendit(geogr. sacr. lib. I. c. 33). Quin etiam Mustoxides(c. 1.) ad Celticas, Scythicasque radices explicandi caussa aberrat. Grae- cae autem originis esse vocem Yxeoiwv, et per se patet et ostenditur illa explicatione, alioqui ridicula, quam exhibet schol. ad Odyss. I. 5, v. 34: Cererem, quum timeret, ne fluvii ex Epiro profluentes insulam, limo exaggerato, cum continenti conjungerent, a Neptuno petiisse, ut fluvios retineret deverteretque. Cui quidem deum marinum obse- cutum et ab illo inde tempore insulam, ante Aoendvnv nominatam, Exeoiie nomen adeptam esse ¹²). Subest vox ᷣ†eνν,.*†νε ⁴ε. Sed ideo non est necesse statuamus, Tyeofav significare continentem terram, ut Welckerus J. I. p. 265 vult et alii; sed po- test esse terra in universum, aliquid firmum, stabile, aquae fluenti oppositum, vel in- sula, quae quasi cum continente cohaereat(νενιαι νυνοο), quae deinceps continent em sequatur(νπιοσε⁴) et premat, quia angustissimum est fretum inter Epirum et Corcy- cam. De verbo autem 7Guew"- in voce YXxεσ⁴ neutiquam cogitandum est ¹³). Saias autem vox cum Graecorum Saide cognata est, ut Sainzee sint quasi Dunkelmänner, qui consulto sedes suas viasque occultent, similes Gallico cuidam populo, qui mortuos in Orcum navibus deportare ferebatur ¹⁴), vel: Die dunklen Wellengeister der von Dunkel und Gewölk geschwärzten See ¹⁵). Ceterum ne hic quidem neque Sicklerus neque Bochartus audiendus est, quorum alter pro stirpe vocis Safas Phoenicum Phuk, Hephik(largiri) habet, alter Arabum Phaich, quod magnas divitias eximiamque vir- tutem denotet ¹⁸).

Maxime notum insulae nomen est Graecorum Kéozvoa vel Köosvoa, Latino- rum Corcyra, interdum Cercyra. In Graeca voce accentum rectius in antepenul- tima quam in penultima poni, jam Sylburgium monuisse, in notis habet Siebelis ad Pausan. II, 3, 7. Docet praeterea ille Dionysii Perieg. versus(494):

Kal Aim‿αο KsOuνοα, pidov ον Auιmο, comparatus cum iüs, quae Rostius in gram. Graec. J 34, 4, b.(ed. 5ta, exponit¹⁷). Fluctuant auctores inter formam per s et per o scriptam. Kéowvoay habent Herodotus, Thucydides, Dion. Perieg., Scymnus

Chius, Strabo nonnullis locis, alii; Köouvouy Pausanias nonnunquam, Aelianus in hist. anim. 5, 56. extr. Conon(narrat. 3 ap. Phot.), Diodorus Sic. 4, 72, alibi. Procopius

———

¹²) Primus hanc fabulam narrasze dicitur Aristoteles in deperdito libro: de Corcyrvorum civitate. V. schol. Apoll. Rhod. 4, 983. Steph. Byz.(Dind.) vol. I. p. 396.

¹3) St.-Souveur tom. I. p. 40.

¹4) Welcker. I. 1. p. 231.

¹8) Clausen. in lib.: errores Ulyssis ex Hesiode illustrati. p. IV. p. 77. cfr. Mueller. p. 10 n. 6.— Strabo VI. p. 269. Eustath. ad Dion. Perieg. 494. schol. ad Apoll. Rhod. 4, 983. Thucyd. 3, 70. Steph. Byzant. s. v. Talak, et quae adnotarunt vv. dd. Tzetz. ad Lycophr. 762. schol. Callim. in Del. v. 156. schol. ad Lucan. 9, 32. Taschuke ad Pomp. Mel. II, 7,§/10. Plin. histor. nat. 4, 12. Pausan. II, 5, 2. Serv. ad Aen. Virgil. 3, 291.

16) St.-Sauveur I. I. tom. I. p. 49 sd.

¹7) Penultima longa usi sunt auctores, excepto Festo Avieno in descriptione orbis terrae v. 662 sd.: Alcinoique domus pandetur Corcyra rursum, Corcyra compta solum, locupleti Corcyra sulco.