adhuc dubia videantur(efr. Niebuhr Mus. Rhen. I. p. 159 sq. Droysen l. 1.) Quo fit, ut fundamenta ei subducantur explicationi, qua, quod in indice eponymorum Atheniensium(Gr. Staatsalterth. p. 572) ad Ar- rhenidis nomen adscripserit ol. 128, 1, C. Fr. Hermann(Zeitſchr. f. Alterth. 1845. p. 594) sententiam suam in hunc modum defendit: Setzen wir den Ausbruch des chremonideiſchen Krieges mit Droyſen um 266 v. Chr., ſo wird, da dieſes nach der Kallippiſchen Periode ein Schaltjahr iſt, Pithodemus jedenfalls dem nächſtvorhergehenden, ol. 128, 2, und Arrhenides, welchen Herr Droyſen dieſem Jahre zuweiſt, ol. 128, 1 oder 268/7 angehören, wohin ja ohnedies Euſebius den Tod des Zeno legt.

Ac de Zenonis quidem actate satis dictum est; nunc redeo ad Dionysium Heracleotam, a quo longiore oratione defleximus. Ad eas enim, quae ex praeceptorum, quos audivit, Heraclidis, Menedemi, Zenonis temporibus colligi possunt, aetatis descriptiones, unum accedit indicium, quod ad quaestionem nostram absolvendam plurimum conferre videatur. Forsitan quispiam dixerit: paulo altius est repetitum. Fateor, verum tamen certissimum est et ad id, quod proposuimus, profligandum vel maximum. Legimus enim apud Athenaeum(VII. 281 e):(Dionysius Heracleota)„οαα Ʒ=noœde 1dν e rodg l6yeν αα mέπ r0 Enlxouνοονᷣ_ rmσησ⁶ναας νπεμοσει οι ν ας⁵εειςα Tlευν ε†

ivta' 2oi duνer, vo dνεειαι ⁴ιςνυνκνέα⁄ασι . dy Eodν, don de αᷣαμεμνν ον ε πνπητααά̈σ˙ϑα. Suo jure hos versus Curtius Wachsmuth in eo libro, qui est de Sillographis graecis(p. 22 et 71), refe- rendos esse contendit, ad tertium librum Sillorum Timonis Phliasii, ingeniosi illius poëtae. Quod carmen quum, id quod idem subtili illa comprobavit explicatione, qua artificiosam ejus compositionem disertis verbis enarravit totiusque operis, quam animo concepit, imaginem proposuit, quum igitur ad»ewvlag for- mam et rationem conceptum fuisset, ita certe erat institutum, ut„homines vel diu vel nuper mortui inter se colloquentes et quasi fabulam agentes“ in Orco conspicerentur, qui aut visendi causa descenderent ad inferos aut modo defuncti tanquam novicii umbrarum regnum intrarent, quid esset novi apud homines, curiosis narrarent Orci incolis. Ex tali aliqua oratione, sive Timo ipse eo loco sermocinatur sive advena nescio quis alius(fortasse Cleanthes) in medium effundit quae scit, versus illos depromptos esse mihi quidem certissimum videtur esse, quum nisi de homine adhuc vivo nequedum taetrum horrenti porthmea dici non possit ei' ero⁵ν dνrer, vPy dεεεαι ν1ςυνσνσαι Ex quo perspicuum est, Dionysium, quum Timo Sillos suos conscriberet, nondum ad inferos transmigrasse sed morti vicinum„⁴υνμέαααασι incepisse. ³¹) Quo vero tempore Sillos conscripserit homo ½ναᷣ„ααα mαᷣαά‿ diuνμννxotoœu, ea re dubium non relinquitur, quod inter philosophos mortuos Arcesilaus versatur, acerrimus ille Aristonis Chii adversarius. Is enim e vita excessit a. 241/0(ol. 134, 4), si Diogeni est fides, qui(IV. 61) Lacydam ejus in schola successorem eo quem dixi anno νααοσeσνονν οωνιαααιν aperte tradidit. Sequitur post illum annum Timonem carmen suum conscripsisse. ³²) Inde si constat Dionysium certo usque ad ol. 135 vixisse, altera ex parte natalis ejus

31) Aliter ea de re judicasse videtur Eustathius, qui(p. 1691, 30) ambos Timonis versus repetiit; scripsit enim 167 dοꝓεν, ut Dionysii ad Epicurum transitum ad priora tempora, quam quibus Timo scripsit, removere videretur. Wachsmuth injudicatam reliquit hancce quaestionem, quum scripsit(p. 17):„Silli a Timone annis provecto conscripti sint necesse est, quippe in quibus

agi videatur de Dionysio Metathemeno quasi defuncto(quem mortem obiisse testatur L. D. VII. 51 octoginta annos na- tum) vel certe agatur de eo actate jam conſecto.“ Cujus explicationis posteriorem partem veram esse pro certo affirmaverim. Cueterum in ea verba, quibus de Arcesilai aetate disseruit vir doctus, Diogenis loco male intellecto errorem irrepsisse nemo non videt. 3

3²) Wachsmuth(p. 17) probabilitatem qunndam secutus circa ol. 137 vel 138 Sillos scriptos esse suspicatur. Qua in re ne eum sequamur, prohibent et ipsius Timonis et Dionysii Heracleotae temporum rationes, quas exposui. Silli scripti sunt ol. 135 paucis annis post Arcesilai, brevi ante Metathemini mortem a Timone ipso capulo vicino. Quae, si recte sunt disputata, de Cleanthis quoque aetate brevia quaedam monstrant vestigia. Legimus enim apud Diog. L.(VII, 170) haec: iſy(Cleanthes)

ortxòg ty, dgvig(ut pro vulgata dgpucGixòg lectione Cobet restituit) de a* Soadd uns0Sal6»rg did ad Tluαν n*0* νπι †φσmO⁶άν ovν τοοιςσ

5