11
Uterque suis etiam fabulis certamina tragica iniit, et Euphorio certe non sine Soes nam Ol. 37, 1 et Sophoclem et Euripidem vicit ²⁵). Porro Philoclem non praetermittam, Phi opithis et Aeschyli sororis filium, qui Sophoclem Oedipum Regem docentem tetralogia quadam, cui no- men aydeovls erat, vicit. Eius tetralogiae una fabula Ty9ε sixe Enom, fuit. Centum ſa bulas Philocles scripsisse dicitur, de quibus hae a Suida citantur; HOννi Navundos, O4⁵e nove, Oereus, IIola‿ꝶαs, IIyveονπm, Dc*οxriirips. Tametsi in vicloria de Sephocle Iehockale momenti aliquid est, ut bene de hoc poeta sentias, fuerunt tamen, qui male de eo iadicarent.) Sequuntur Philocli ſiliĩ Morsimus et Melanthius pessimi poetae, si quidem Aristophanem ido- neum tragicorum indicem ducis ²*⁷). Morsimi filius est Astydamas, cuius supra iam mentionem fecimus, tragicus clarissimus, sed idem homo superbus. Primum Ol. 95, 2 docuit. Ouinde- cies vicit. Ex victoriis ea notata est, quam Ol. 101, a rettulit. Tragoedias ducentas quadra- ginta cum scripsisse tradunt. Quem cum in delicis haberent Athenienses, statua atnea ho- noraverunt. Sexaginta autem annos natus obiit. Denique ne quem practeream, Philoclem et Astydamantem minores nomino, Astydamantis filios, nobis quidem parum notos homines ²⁸)
illa verba de solo Aeschylo intelligi
, causam nec attulit Hermannus nec ego video, cur non possint causam video.
Nemo enim Graecorum si plura nomina propria coniunxit, in mediis hac circum- locutione od πιπωοωέ τνα sive ot dupt riwa usus est, in primo vero et ultimo abstinuit. Ad partes vocavit Hermann. Auctorem Vitae Sophoolis: uveyeroo Is Aioνι¶qdν—[BLuοασeeν να NXo⁶ον ααἀᷣdorit 1⁴ ⁴οs α£oqpcre— vi. At ex his verbis hercle nihil aliud elucet, quam Auctorem Vitae nec consentire cum Scholiasta et negligentius de hac re exposuisse, quippe qui Sophoclem etiam cum Euphorione et Philocle certavisse aut nescierit, aut reticuerit. Gravissimmm autem Aeschyleae sectae testimonium exhibet Diog. Laert. in Vita Socratis. 23, 43. IS postquam dixit, Athenienses Winterſecto Socrate mox Melitum capitis damnandum, Socratem vero statua honorandum decrevisse: 00 2εεeον 3e, inquit, en oτo Aoνwαοο πναπννσααιοσι To?τ, α 2ν mτ rAstοντπ ⁶eωωQͦæQ⁷ rae Ouror aν roο Hoοαélid svrizovra OHανραάά ⁴ᷣε ανομμεᷣνον ταμια ν νν Tuοraton raœdr suν eyoy, 447 Aoroòdauvre rO⁴ντονv³ ταν τεᷣ ⁴iον⁹³ον driεiααάν siaν zalas. Sensus est:„Non solum 1n Socrate Atheniensibus hoo accidit, sed etiam in plurimis, etenim Homerum id quod dicit Heraclides quinquaginta drachmis veluti insanientem multarunt et Tyrtaeum insanire dicebant et Astydamantem Primum ex Aeschyli secta statua aönea honoraverunt.“ Ex Aeschyli secta duobus viris, quod sciamus, is honor habitus est, Aeschylo ipsi(Plutarch. X. Orat. p. 252 Hutt. Pausan. I. 21, 3), et Astydamanti (cf. etiam Photinm et Suidam v. Gανανπνννv ⁸πααάνεες), et priori quidem Astydamanti, superbo homini, quam ob rem Athenienses a Diogene reprehenduntur. Sed Hermann. ut Aeschyli sectam evitet, hunc locum emendandum esse affirmat. Hoc tamen recte demonstravit, Aeschylo post Astydamantem demum statuam decretam esse. Praeclare de hac re exposuit Boeckh. de Graec. Trag. Princ. p. 31. seq. 25) Suidas v. Alowεioc et v. Euρogν. Aristoph. Byzant, in Argum. Eurip. Med. Diod. di dene S 26) Argum. Soph. Oed. T. Pandionide Sophoclem vicit Philocles, 1114 lnienane eeee in Wat Weünde in T. II. p. 422(p. 256 ed. Jebb.). Vide porro Arist. Av. 282 c. So 0l. Lelseen Hn is he eepeder a Pro s*ιν Ʒs roroe lege ε dE drπτoc. Deinde pro„ινκνμεs roονστ˙ ε 4 8 ig 33.7o Js 61 2 3 Cetera emendavit Boeckhius de Graec. Trag. Princ. p. 33. Conf. etiam Suidam VV. Dedouds 922. Odαμαας. 27) Aristoph. 1. c. et in Pace v. 803 c. Schol. et Fabricii Catal. in Bibl. Gr. T. II. p. 340 seq. ed. Warles 28) Diod. Sic. XIV. c. 43. 48. Marmor Ox. Ep. 68. Suidas v. Aorvòduεαε. Idem et Photius v. Qαιανπαᷣiινν εμπιαανεν—ε. Zenobius V. 100. Diog. Laert. in nota nostra 24.
12*1