10

mors mirifica fuisse traditur. Ab aqaila dicunt testudinem in aerem sublatam in senis caput

deiectam esse. Id enim fiebat ex oraculo quodam poctae dato:„Coeleste telum te occidet.“ A Gelensibus Aeschylus amplissime elatus est ²¹).

De Aeschyli Secta.

Ex üs testimoniis, quae supra attuli, Aeschylum et Atbenienses interdum inter se dissen- sisse, patet. Sed post mortem poctae mirum in modum mutatus populi animus est. Nam mortui Aeschyli tantum Athenienses desiderium cepit, ut fabulas eius festis Dionysis denuo agi iuberent, multosque eorum, qui docebant, coronarent ²²). Si quaeris, quinam ſierum docue- rint, ne unus quidem nominatim appellatar. Sed Euphorionem iure suspiceris in lis fuisse, quippe qui nondum aclas patris fabulas dicatur docuisse, iisque quater vicisse ²³). Atque cum constet, sectam quandam Aeschyli fuisse, quam zνς οει dichaoy nominant scriptores vete- res, quid veri similius est, quam praecter Euphorionem alios etiam Aeschylo cognatos affinesque et eius societatis sodales fuisse et fabulas Aeschyli iterum atque iterum docuisse? Accedit certum testimonium. Nam Astydamas Aeschyli sororis pronepos in zoνες ι Aiouνον nu- meratur ¹*). Quare primum filios Acschyli Euphorionem et Bionem in eius sectam adscribimus.

imaginem praebuisse. Utrique contradicit Welckerus in Aesch. Tril. p. 109 et Hermanno quidem recte, non ita tamen Lobeckio. Suam coniecturam bene tuetur Lobeckius in Aglaoph. I. p. 83. Dissentit quidem etiam Eustratius ad Aristot. 1. c. fol. 40, sed eum refutat idem Lobeckius 1. c. Eadem ratione refutandus est Clemens Alex. Stromm. II. p. 387, nam hoc quidem Lobeckio non concesserim 2EετGμτν aliter posse ac de mysteriis per verba divulgatis accipi. Itaque cum iam demonstratum

Aeschylum ob Eumenides causam dixisse, restat ut moneam ne quis poetam ab coronatum ab iisdem propter eandam trilogiam in ius vocatum esse miretur. Nam quamvis id mirum esse videatur, si nostros mores, nostrae civitatis statum spectas, tamen non est mirum si levitatem Atheniensium popularisque potestatis turbas perspectas habes. Idem sentit Herm. in Opusc. II. p. 163.

21) De altero itinere Siciliensi v. Excursum. Auctor V. Aesch. utrumque iter confundit. Conf. Supplem. ap. Robort. Eustrat. 1. c. Plutarch. de Exil. c. 13. Brunck. Anal. T. II. p. 124. 188. 523. Jacobs. Anthol. I. p. 81. II. p. 110. 172. Plutarch. Vit. Cim. p. 255 seqd. Hutten. Marmor Oxon. Ep. 60. Schol. Aristoph. Acharn. 10. Diod. Sic. XI. 84. Contorte loquitur Suidas v. Aloxruνdos, Opusc. II. p. 161 recte&, coniecisse negaverim. Porro Suidas v. N. X. 3. Aelian. IH. Anim. VII. 16. Sotades ap. Herm. in Elem.

22) Auctor V. Aesch. Philostr. in Vita Apollonii VI. 11. p. 245. Ran. 890 seq. c. Schol. Quintil. X. 1, 66.

23) Suidas v. Eöꝓοοαυν.

24) Schol. ad Aristoph. Ran. 73 de Sophocle: od 26νονꝙ⅔ ς 2οlσοιν 2⁷ zoꝛs Tεor Aioxidon aar POrid, A²ld 2u Jo*νre uinyovtoxro zi vi. Scholiastes rods Teor Aiozsνdoy Aeschylum, Euphorionem, Philoclem alios nominat, cf. Aristoph. Byz. in Argum. Eurip. Med. et Argum. Soph. O. R. Aristides T. II. p. 422(p. 256 Jebb.). Hermannus vero in Opusc. II. p. 1536 verba zbmυι Alοννov de solo Keschylo intelligi debere contendit, eos increpans, qui de quadam Aeschyli secta cogitent. Cur debeant

esse videatur, Atheniensibus modo

cuius in verbis pro f Herm. in TSAdvn. Valer. Maxim. IX. 12. Plin. H. doctr. metr. p. 447.

Aristoph. Acharn. 10. c. Schol., Aristoph