18

tanta in re metrica cernatur diligentia omnino non ita lapsum esse, ut quaedam ad comoe- diae similitudinem effinxerit, nisi comoediis scribendis ipse operam navarit. Quare viden- dum, quo isti versus iure Chaeremoni attribuantur.

Tractavit eos Meinekius, de Chaeremone disserens ex comicorum poetarum numero exi- mendo Hist. crit. p. 518 sqq.; quae autem V. Cl. olim scripserat de numerorum negligentia et anapaestorum usu qui a tragoediae lege abhorrens in huius poetae carminibus deprehenderetur, ea iam ita restrinxit, ut statuat, quidquid fragmentorum de poetae carminibus apud veteres scriptores servatum sit, eorum prope nullum esse quin poeticae dictionis luminibus et numero- rum elegantia egregie commendetur. Sed iam explicate de singulis, in quibus, Meinekius, earum virtutum nullum plane vestigium: E

1. Spondei usus in quinto pede quem praebet versus(Frag. inc. XIX v. 2):

osdeis e wuus ³α Ʒεᷣονσι zs wi‿ss, habet quidem quo offendat, sed neque ab reliquis poetis tragicis prorsus alienus est 7). 2. Quem locum servavit Athenaeus II p. 35. d, ex eo Grotius(Excerpt. p. 849) tri-

ut idem ait

metrum refinxit hunc: vAνσα ε̈ιέιμνμέμ̈νυ σοπναα,, edναναν, eSoulix sc. αεσσσανννεεν mεμυν olvov. Sed in hoc versu quae deprehenditur numerorum ne eam apparet imputandum esse non Chaeremoni, sed Grotio ipsi. monuit, non verba, sed sententiam poetae Athenaeus reddidit. 3. Versum quem affert Stobaeus Flor. LXXIX,, 31(Frg. dub. V):

Becνουυναεινε᷑ uν ιαe mr0ò rodc powelg, nemo facile sibi persuadebit ex tragoedia esse depromptum. Quamvis enim spondeus quinti pedis quandam habeat excusationem, at vero tres illi anapaesti ferri in tragoedia nullo pacto possunt. Quare Meinekius eum versum non Chaeremonis, sed Philemonis esse suspicatur co- mici cuius nomen passim cum Chaeremone mutetur. Fius quidem poetae fragmentum prae- cedit. Res valde probabilis est, licet in reliquis Chaeremonis fragmentis a Stobaeo servatis exemplum adsit quod suo loco nomen Poétae additum esse probet(Ecl. I, 9. 4. cf. L 9. 32). Facile igitur accedemus Meinekio, si quidem reliqua probabiliter possunt expediri.

4. Superest enim locus qui multo maiorem dubitationem moveat ab Athenaeo XIII p. 562. f. ex Traumatia fabula petitus et Chaeremoni distincte ascriptus. Athenaeus enim ubi ex Alewidis Phaedro, tum ex Dubuli aut Ararotis Campylione, denique iterum ex Alewidis Apocoptomeno versus nonnullos attulit, quibus de Amoris natura exponitur deque falsa picto- rum ratione qua eum alatum fingant, scribit: Oeöqdaœναοοσ 2 Eooπu Xxνρκνν r*σι mτονv rοœσmσνναeν εeν△όινν ς 10„ Olpoν 2ν Ʒομνα̈νν vots a6 roi*eOdnv9a, obrs nas 16" Eoœra: c eroidεανν 2 S724n Sixædi, 6⸗r0r 6w0s"„Og d zcd 6iueναρρυειυ adεde- 1oc. dinso ob ro⁵τανοιςοι° εαee cτον τς Jvydaueic dixοέννν σœάσαι Mdtdαᷣά rAde

m gligentia, Nam, ut iam Meinekius

*) cf. Porson. Supplem. ad praef. Hec. p. XXXII et XXXVI et ad v. 343. Exempla suppeditavit praeter alios Leutschius Grundriss zu Vorlesungen über griech. Metrik p. 63 et p. 68. D. b., quibus alia adiungi facile possunt ex Ionis, Agathonis, Astydamantis(Stob. Floril. LXXXVI, 3 v. 4), Theodectis(Stob. Floril. XXXII, 6 v. 2; LXVIII, 26 v. 1.) fragmentis. Neque praetermittenda videntur quae eadem de re dispu- tavit Freesius Griech.-römische Metrik. p. 186..