— 18—

„025O0,v9cSvGy, Tuarum media Cotrupilseima, ultima a6 etunaüinei n. tatem proxime accedere videtur, scripsit Aanog er999503)7, quod in tribus 2 coustanter restituit; sicuti haec ipsa-lectio in Phavorini Lerico v. lοννασαοσποπαωνυνσοινπσννοαυτνννν ter constanter exhibetur. Vulgatam lectionem ArdοοQεα recte mutatam esse puta- mus a Toupio l. c. in Ayοοπ⁷, ita ut lectio αoςν in Hesychio edita summam auctoritatem nanciscatur. Itaque codicis Veneti, quantum fieri potest in hoc frag- mento corruptissimo, ratione habita, insero ν post αlαeν, versum sic scribo at- que distinguo: AMονν ‿ἀvòν, Aoνναορνοποοσπσνοοννν. Versus est hexameter; Cratinum vero usum esse hexametris in hac fabula testantur loci apud Steph. Byzant. v. oulον nox« et Poll. VII. 69. Neque existimo ab ea, duam nos recepimus, scriptura eligenda prorsus abhorrere Meinekii sententiam, si modo vera est observatio Runkelii in Addendis p. 106, ubi Meinekius Quacst. Scen. II. p. 56. 9ονναιοντοωννοπυυνιυνν legere perhibetur; sed, quod vehementer doleo, in loco viri praestantissimi laudato nulla fragmenti nostri facta est mentio. His positis quasi fundamentis, quibus Cratini sententiae interpr

ſatéeor sane me nescire, quid sibi velit Runkelius, cum vocem Aloννυσονοοοοπνονπνν contra omnes metri rationes a Musuro invectam esse contendat;

etatio nitatur,

etenim ita proba est, ut, si quis forte quarti pedis trochaeo offendatur, huius rationis in versu hex- ametro potissimum obviae permulta exempla afferri possint. Itaque hanc vocem a Cratino lepide compositam in hexametro iustum locum obtinere ut nobis persua-

deamus, meminerimus comicos poetas prae ceteris licentias in hoc versuum genere

sibi permisisse, quae, etiamsi apud alios poetas inveniuntur, facilc excusantur, si vel in nomine proprio vel in vocabulo longiori leges scveriores non sint accuratis- sime observatac. Huius utriusque excusationis ratio habenda est in voce Cratinea.

At vero alia sunt argumenta, quibus probari potest eaque commemorabo duce in- geniosissimo Hermanno Doctr. metr. p. 40, 41, qui cum de syllaba ancipite disputat,

„Thesis Spondiaca autem, inquit, in quarto pede versus heroici interdum anceps esl- Eo enim in loco, cum insignem caesuram longioremque pausam versus iste recipiat, idloneus wistes est ille locus, in quo ullima vocabuli Olllaba sine muneri detrimento an- cvps esse posset“. Idem quadrat in Cratini versum, cuius pes tertius purum dacty- lum, quartus vero pausam habet longiorem, quoniam vox ibyvgog vocabulo maiori et composito inserta in exitu quarti pedis ipsa finita est ideoque insignem caesur

am efficit. Ad sententiam loci Cratinei quod attinet deridetur atque v

chementissime per- stringitur Androcles, homo peregrinus et obscurus, mollis, pauperculus idcoque ad