Mulieres vetulas inprimis nutrices in magnam et inanem garrulitatem admodum inclinare sententia est iam usque ab antiquissimis temporibus qucta eaque nostrae 4

actatis confirmata consensu, ut huius rei probandae causa exempla colligere apud

scriptores veteres labor nullius pretii videatur esse. Unum tamen Menandri locum

eumque valde insignem adscribendum esse arbitror, quippe qui artius, quam hae- tenus creditum est, cum nostro Cratini fragmento videtur cohaerere. Servatus est a Stephano Byzantio de Dodone p. 11. ed. Lugd. Bat. et receptus in collectionem fragmentorum Menandri apud Meinekium p. 27., qui praceunte Bentleio locum bene restituit, ita tamen, ut Welckerus ad Philostr. p. 566. in nonnullis locis veterem codicum lectionem contra Bentleii mutationes(Emend. p. 14.) merito restituendam esse existimaret et locum sic exhiberet:

Tay ds zivsfog nvo ri Muortu

Taννν*τςσ, rör9„v„a*sf, r4αν πiεr

7.*³.ιέαιςρι 1od⸗αον νν α TGνκ⁶ον,

5 bνouανν πφe¶,& zaονναοανqho Q‿νονν,

r) Fusαemν dX, xo‿τααιπανυάσ έαιτιτον,*

ruiντεν eνοωdαeēων voxra„⁶ο τππλμαόιπεeνε. v. 2. Bentlei. leg.* pro Jy et ze*αs pro 16αl¶naddito od mutationes minoris sunt momenti. Cfr. Welcker. in Obss. nander hoc eximio loco loquacitatem

ex coniectura. Reliquae

I. c. et Meinck. l. c. Me- nutricis mire comparat cum acre atque lucem haud exiguam affundit Cratini loco, ut mihi fere per verba animo Menandri obversata esse.

Dodonaeo suadeam, Cratini

lam consideremus breviter quartam atque ultimam imaginem, qu

a ingentem loquacitatem viri alicuius signiſicavit poeta noster, grues dico, a

ves clamosas, quas Homerus in similibus comparationibus-usurpavit, veluti in Iliade

p. v. 3. — 2„„ 2„. T0Gπαςα μ⁴ειν aAdν Sοτ⁄ Ʒυ ν, 50196 G.

2„ 80 z2ceyh„sod 3„. Söre e aeeνOνmwĩ⁊oßodro aenet 0d9.Aνο ιι J—QQο.

Cfr. II. 6. 460. seqq. o. 692.

Perlustratis singulis fragmenti partibus, si modo hacc recte conieci, sensus nmulli potest amplius quidqquam dubitationis relinquere. Perstringit enim Cratinus hominem quendam ob inconsultam et temerariam vociferationem atque inanem ver- borum sonitum, imaginibus huius loquacitatis e variis vitae conditionibus lepide de- sumtis et promiscue inter se collocatis; nedue dubium esse arbitror hanc imaginem in priori parte huius sententiae ampliſicatam fuisse nonnullis aliis epithetis ea de causa deperditis ct a Stephano omissis, quod, cum ad eius disputationem nihil face- rent, a voce fodcois demum incipere poterat.