— 17
99 dd m6)u Av. 1326. Ran. 1077. Philoct. 952. Oed. Col. 1413. Quid? Aristoph. Nub. 975. eIr ν*ι⁴ἀeάν☛ αιιια. Et Galli: donc, doncgues; or, ordonc, ordongues; avans paravanl, aupæravanls daug, deduans, endedans; hors, dehors, endehors. 5
Quod ad particulas negativas, earumque geminationem attinet, Graeci et Gali mirum in modum consentiunt et conspirant, sed v. Nouvelle Méthode, Liv. VIII, ch. 14. Res maximi est momenti, sed longum est omnia dicere.
Nota IHI. Stephani. Nos aliquando ita utimur pronominibus amoi, 70i, te, nous, vous in dativo casu, ut supervacanea esse videantur, quum tamen non sint, sed eun- dem usum habeant, quam graeca doi,—ol,—juity et önuty, in talibus plerumque locis ha- bere constat. Regardez mos la mine de cet homme; batlez le moi bien. Sio etiam: je vous L'al bien reubanré. Quin etiam sequente alio dativo, veluti cum dicitur: je vous lui di bien dit ses vérités, je lui ai bien chanté sa lecon. His certe in locis dativus vο³ς perinde sonat propemodum ac si diceres[dicas] in graliam luam: sicut supra moi, in graliam meam. Nam pro his: zegardez moi la mine de cet homme, diceretur multis pluribus verbis: faites mos le plaivir de regarder elc. Apud Latinos autem haud facile exempla similis ino horum pr i usus reperies. Nam eum dicit Hloratius: Quid mihi Celsus agit? talem esse pronominis mihr usum mi- nime dici queat. Est quidem certe talis omnino, duals Prondminis uoi, in hoc graeco loquendi more, quod latino illi respondet: 106 1„ d e ane Tquuparis 7r0¹⁵*; quae verba sunt eujusdam Libanii epistolae principium.
Proferam nonnulla exempla graeca: amπα ⁵⁴υι εστς Sαoο⁷εα, Magds. Herod. VIII, 68, 1. re6„ανν ⁷ Htεᷣphuer Ju 6 Eeroc, Oed. Col. 82. Haες ο dνονς 1αηeνꝙε Aes Nöaregos Alas dneuον. Ai. 216. O? LO†&*ν ⁴Hισρας Jx⁶,&ra, de59“ 0 Oot 2*rασ σο a˙50ν½ Oed. R. 1401. 1389. Ed. Herm.
Non possum quin adscribam acutissimam observationem II. Stephani. Laudanda vero majorum nostrorum prudentia, quod cum Latinos in quibusdam vocabulis a graeco sermone sumtis, unam ex eorum signiſicationibus viderent omisisse, eam tamen ipsi in suis praetermittere vocibus noluerunt, licet eas non a Graecis sed a Latinis mutun- rentur. Exempli gratia sicut ex latino dalerre, facto e graeco duœσεροεεν, sumsimus dꝗ* JFêrer, ita dhérent et důhérence ex daherens et ditiérentia- verum eum Graecos d4⁴.—νοœ non pro eo tantum usurpare viderent, pro quo Latinis in usu est di*änens, sed etiam pro dissidio et controversia: placuit illis vocem itidem suam dilérent in hac quoque signiſicatione usurpare. Nec vero quarundam quntaxat vocum, quas, ut ipsi a Latinis, ita hi a Graecis sumserant, signiſicationem ita extenderunt: sed in aliis quo- que idem factum ab illis fuit. Quum enim dicimus, I me souvient, est quidem hoc souvient ex latino suböenit factum, ut advient, survient, revient, sed in hac signiſica- tione imitamur graecum verbum dmτπαιςσφↄα, quod proprie illi latino, ob similem plane 3 C