De Apostropho. Elisiones quae per apostrophum fiunt, Galli cum Graecis com- munes habent. Perspiciuntur praecipue in particulis de, que òe, re, 7e, in articulo, in pronominibus ae, se, e, os, te, md, sa, la, sequenti vocali. Interdum apostrophus omittitur licet vocales concurrant: mεον Ʒα6ν. Sic Galli: le onzieme. Interdum admitti- tur quamvis consonans sequatur: α dεω, grand' mère, grand' salle, grand' rue. Im- petratum est a ratione ut suavitatis causa peccare liceret. Cic.
. Pronomen moti nunquam apostrophum patitur. Si utaris imperativo verbi, tibi di. cendum erit mot pro me. Vous me menez bene dixeris, at in imperativo dicas: me- nez mor. Licet ergo dicere menez liy, sed nullo modo menez eng. Simile quid in graeca lingua est. Jota dativi singul. et plural. nominum tertiae declinationis raris- sime eliditur. Sunt quidem hujus elisi lla exempla, quae non dubitationi et haesitationi ansam Pracbent ea tamen adeo pauca sunt, ut plurimis locis viri docti quin correctionis medicinam afferrent, non dubitaverint.
Nota H. Stephani. In nostro contingit sermone interdum, cum monosyllabum vo- cabulum alii suhjungitur, ut cum eo videatur cohaerere, quum quis celeriter loquitur, veluti in hoc proverbio: qui terre a, guere a; quia enim pronuntiatur qui terr' a, guerr’ a, facta utrobique elisione per apostrophum, aures non assuetae, pro unico ac- cipient vocabulo illud terrs itidemque guerr' a pro uno tantum. Atgue adeo qui- busdam in locis facta hujusmodi ëνεναν ambiguitatem iis etiam qui peritissimi ser- monis sunt, afferre potest, et quidem talem alicubi, quae risum moveat. Quae res in greueca lingua, etiam usu venit, adeo ut hic Euripid. versus: exα audrν ο ννσις dàν 7⁵ o⁶9 toti theatro risum excitarit: utpote: lita pronuntiatus ut potius„αε 696 quam 7³νν, quod esset pro„æνννα, ad aures accideret.
Aliam viam ingressi sunt Graeci, ne hiulca fieret oratio et vestigiis pressis Galli sunt sequuti. Addunt nempe vel omittunt in ſine nonnullarum vocum litteram s. Exem- plis utar ai*ν et ueνο quae illam ipsam signiſicationem habent quam gallicum Jjus- que. Ante vocalem enim s achieirur, ante consonantem autem omittitur: jusque chez moi, jusgues a ma maison. Sic obro et 93rs et gallice encore et encores.
Ne silentio praeteream» epel bo, Gallis pla
alia littera, nempe t uti. Va-t-il? Simulque vides hie notulam illam copulatricem quae Graecis uꝓ†εσν dicitur. Neque diaeresis[Od⁴ννυαηα Zest omittenda.
De litteris. Tirones etiam atque etiam monendi sunt, ut ad haec animum adver- tant, quae maxime etymologiae investigandae inserviunt.
K, e,„, 0, v, et inter se permmtantur; uéyεos, ion. urhos rocoœ dor. roε᷑νο, eNeu- ois, allure, aoενe, craquer, unavyh machine, aOdbow, 20dεο, ao, eroasser. Rejici- tur in initio: dnouννν boutigue, dcœros sot; et in media voce:&ldos, Maas, compaga- nus, compagnon.
Nota