47 imbecilli caterva, quae et in his magnam potentiam erant consequutae. Scio equi- dem et Ciceronem ipsum feminis multum tribuisse. Facilius enim ait(de Orat. III, 12.) mulieres incorruptam antiquitatem servant, quod multorum sermonis expertes, bene tenent semper quae primum didicerunt. At loquitur Cicero de consuetudine sermo- nis quolidiani, et de quadam certa voce Romae urbis propria, molli ac suavi, in qua nihil offendere nihil displicere possit.*) Non sum is qui hanc suavitatem quae exit ex ore, et qua viros superant feminae, matronis cujusvis populi, abjudicans denegem, licet hodie multorum sermonis non sint expertes.

Accentus Graecorum froévos, nοορρν?α] discrepat ab inflexu gallico. Qui enim

dicuntur accentus gallici- nullo alio funguntur munere, nisi ut elementa a, i, o et u pro- ducant, litteram s quae superiore tempore scribebatur suppl. et sonum el i e temperent; accentus autem scriptus vel typis expressus ab accentu prosodico plane dis- crepat, et rarissime cum eo concurrit; concurrit autem in plurimis participiis, aimé, loué, flalté, dérobé etc., et in quibusdam dactylicis vocibus,&levé,&loile etc. 3 Quod attinet ad adspirationem vel pueris notum est, H olim adspirationis sig- num fuisse, scribebant enim Graeci Irk᷑ον Lεαo] IIII, KII, T'IH pro, J, 0. Postea signum H in duas partes fissum est, quarum altera E spiritus asperi, altera sbiritus lenis vice functa est.“:*) Mox autem commoditatis causa in duos circellos di- midios abierunt. Et] attente rem consideranti persuasum erit h parvum e signo † esse natum. Signum C autem quibusdam nominibus propriis praeſixum, adspira- tionem vel duriorem pronuntationem imperabat, Ex. Clotarius, Lotharius, Clovis, Lo- vis, Louys, Louis. 1

Mutationes quas habent in oratione litterae et syllabae, et quas grammatici dili- gentius distinxerunt, omnes in usu Galborum versantur. Nomina, autem quae in in- stitutionibus grammaticis leguntur sunt: metathesis, prothesis, epenthesis, paragoge, aphaeresis, syncope, apocope, crasis, synecesis, contractio. Exempla non deerunt, vid. infra. Hoc in loco autem de metathesi solum adjiciam: Latini Alexander dicunt, Galli autem r non postponentes, ut hi, sed praeponentes ut Graeci, Alexandre, ut vespre, vépres, aspre, äpre.

7*

*) Vocem illam et Athenarum propriam, hodie Parisini homines et omnino omnem urbanita- tem ut Romae incolae, sibi vindi Justam p. iati esse similem dicunt aquae purae in qua nullus sapor gustatu percipitur, Sicuti Athenae, Graecia Graeciae vocabantur, ita Lutetia

PFrancia Franciae audit ab omnibus.

**) In Hesychio Aldino spiritus dimidiis partibus signi H typis sunt oxpressi. duo factum est forsitan ut Digamma F nonnunquam pro spiritu aspero habitum sit. Ilaud ullum diꝓαμρᷣαοο acolici insignius exemplum afferri potest quam voces serf et cerf. Si verum est scriptum olim fuisse seré'us pro sereus, Galli scribentes et pronuntiantes serf, cenf plane id retinent. H. Steph. Digamma illud plura vocabula gallicae linguae intulit, ex gr. Nanc aà Flaydv pro 2u‿*νέν.