— 1—

osse gravatus“*) omni animi acerbitate et impetu violento in adversarium insilit, vituperia, quibus Eu- ripidem lacessit, eo potissimum redeunt, ut eum pulchri et decori sensus expertem omnia ad vivum resecuisse“*) nec solum turpes et indecoras res“³), sed nefarias etiam et scelestas“*⁰) spectandas ex- hibuisse itaque parum dicendi genus aptum et accommodatum rebus orationis colorem curasse evin- cat, ut si quando res grandes agantur contractis, mox ubi vulgares plenis velis incedere dicatur: id quod in cfülicis praecipuum castigandi locum praebet. Cf. v. 1331 sqq., ubi adversarium antiquorum

d p a quo sp. corrupto iudicio et auribus, quod ait ille, non pur- gatis obtemperante molliores et enervati redditi sint, Euripidem appellat“*) legesque metricas violasse arguit.*). Ac festivo sane ioco Euripidis prologos*¹) illo Axνσιιονο εmνπ⁴εev lepide semper interpo- sito ²0) ita evertit, ut vel Bacchus tandem amicum ab hac parte victum esse concedat.

druvra eal dueidévuu zd ν dnda aah zds oixlae OlxeTy G-εναοωνσ⁴⁴ 1ποοτον, d⁴νασκσννενννo*ↄτνοσ oıννν νε rod ο ⁊α³ ε oν ae; v. 803. sqq. A. dou Badcens 0li xν 0 960een. AI.& e νε νοοeꝓνυú*ααυονασνq s»xνννεμςα κμeτο. v. 1006. sq. Al. Suε⁴αονσ.mέα οικνν πm‿r᷑¶vvruxig as ovo Ʒα ꝓτdꝓνν dycraurel, e? 7r00 00r0v de' drtderev. ¹²⁴) v. 1052. sqd. EF. mrsoo 4* our oprc Arov 105⁷ 2re0- vijs Caidoas Evε d 4A1. ld Aö' dad vn: A³⁴‿ qƷmποοννeν zeον τι*ποωπνοσν νευν vε τονπκ xad**μ mMQedͤodye*ν 1⁴⁶ς dν⁴εσeσεν *3) v. 1063. sq. A1. 7rod τον εέιην τοσς ασeiοrcs ddr dνντεσ—πν ĩν 1&νο? roĩc Gϑοmσοαοσ †ρέενονπꝝ⁹m Rkmkyl. cf. Acharnn. 395. sq. *¹³) v. 1078. sdd. A7. roν ⁸ dieν Oux alrios Eo; 0d roolανονςσ ανεεενosros xœoν τννoσας&vν τ sols d uꝙνε̈dας οαανν Ade*—ote aad Gaœlmτονσαm‧⁴ d 26 Ef,— ¹*) v. 1314. al* rrανοο†ρσοι νατd voνas

e? et ei el el ellicuere daæruaots gcayyes. cf. Bentl. Curr. noviss. ad HHor. Cambr. Class. Research. N. II. Oct. 1813.

v. 1328. sd. AI. reoißad, ervov, Gagvs. doες τ⁶ν% ε τοντοQ AI. 606.

¹¹⁰) cr. Valck. diatr. p. 92. Schol. Soph. Oed. Col. 211.

*0) De vera illius lusus, quo ab Aeschylo Euripideis versibus semper Arxανσαιοσν εαυdecev inseruntur, etiam nunc interpretes magnopere dissident. Quam Welckero duce Aug. Guil. Bohtzius proposuit explieatio, qua fucum Euripidei sermonis rhetoricum transactum opinatus est, propter consuetum vocis Aijævos usum(ct. Buchn. ad Plin. epp. 1. 3. Elmsl. ad Arist. Acharnn. 589.) non omni veritatis specie destituta est, at si ad loci indolem respicias quo nitatur nihil habet. Pro- pter versus enim 1200— 1202.

AI. ⸗rous?e ydo oörog, dxν evloν⁶rew äncv

*rq*τκαυέsον αα Jκανσαοον„αυν Ʒυ⁴⁴α 6* Tols 1ae“01O. quibus prologi constäbant, naturam ob caesuram post quintam syllabam ad nauseam

usque repetitam irrideri arbitramur. Solent enim T*ροue potissimum trimetros iambicos appellere. cf. Diog. Laert. X. 18. Atquo fucum rhetoricum voce AuxvOog alias indicatum gigui non illa«έσον et ixio versibus iambicis