— 12—

Poeta igitur postquam artem tragicam, egregiam Aeschyli filiam, ab Ruripide fractam demi- nutamque esse ostendit, nihil quod acerbius notaret habebat, quam, quod ipsi summum maximumque erat, quantam Ruripides tragoedis suis pestem intulisset demonstrare. Quocirca veterem religio- nem et implicen e pio animo p deorum i qua salus inde ab anti- nisa sit, hi diis nova p Phia inductis locum concessisse gravatur. Namgh poetae certamen ingressuri a Baccho inäie ut düs sincere invocatis precibusque missis sacra faciant invitati alter qui ubique suam deorum venerationem ostendit“*), sanctum Cereris numen pio animo vocat“*)— nondum enim illa negligentia deorum venerat nec interpretando sibi quisque iusiurandum et leges aptas faciebat, sed suos potius mores ad ea accommodabat—, alter deos, qua- les novae philosophiae conveniant, satis leviter adorat.**) Sed quo apertius evidentiusque praeclaram verae in deos pietatis a novorum numinum cultu alienae indolem commonstraret hominibus initiatis,

qui religi longa di et a patribus traditam ingenue proſiterentur, chori par- is quibus saepe vel deeeisSiine fabulae capita continentur, tradidit. Constat enim extremis belli Po- annis d quaedam Athenis nova ratione ex Asia potissimum petita exstitisse.

Strab. x. T. II. p. 364. 49 1να⁵οο ꝙσνυ⁵σσάιο 1ασν τ⁴ dadα οsevobures diœredoνοοσν odεe œ* ον rονς ϑεοα⁵mς το ydo zν eενεe⁴ν Tον. 0, Gre uν ενκυmνοςσιααάε μ‿ ν αα Qα Oοα xido eανν τπ Gouyic.

Asiaticis igitur religionibus cultu admodum molli et omnem decoris modum excedente abblan-

quum Atl gnopere gaud poetae, qui sese ad populi et mores et voluntatem

accommodarent, novas de deorum et origine et genere fabulas 1 ptas publice prope

bant; inter quos non ultimo loco Euripides ponendus est.**) Introducit igitur poeta, ut Euripidem, quod 1

deos indignis moribus rep it, irrideat, B qui praeter omnem divinae naturae dignita-

tem mollem, pavidum, infirmum se gerit*¹), Herculem edacitate insignem*⁸), Aeacum, antiquitus iudi-

aptari dixisset et profecto propter illam importunam drationis sublimitatem ac tumorem multo melius cantica notavisset, ubi multo tumidior nec raro itidem intempestive oratio incederet. Accedit ad hanc sententiam, quam a Bothio iam verbo signi- „

ſicatam video, rmandam, quod veteres interpretes figurae metricae apud Euripidem obviae, quae cacsuram post trimetri trochaici syllabam septimam habet, 37xνον nomen procul dubio ex Aristohhane sumptum, sed ad aliam rem translatum, indiderunt. Schol. ad Equitt. 325. 70 d r00Xix0ν 4g9nfuunusoss, d zaletraxν Euguideiov 1)—au⁴ονꝓꝗ☚Schol. ad Rann. 537. Ijrot 4odnlunueo Edouridelk. 827. 16 d' Tsdouc rooxcναυ ⁸&eνꝶνðᷣσ Æäoucideuc. Schol. ad v. 1243. qicßdAe d8„ 6, diν τόνν el⁴αᷣ⁵σοινν ταινν ⁶ cf. interpp. ad Harpocrat. v. aεντοπννο⁹ Dionys. IHlalic. 71600 Gεα. 6 6„O⁵1. 19. ed. Lond. 1702. Reisi Wharn. Soph. Oed. Col. p. XVIII. Valck., ad Eurip.Hipp. 1. *¹) v. 1199 sq. d2α⁴ σ τ³σισ Ʒεονσ 2*τ QQᷣQη̈ν˙νιοων ⁶αυι το⁶ςι ττο⁶

999(0 ²²) v. 386 sd. Aiunfree,, 206αα ν§ευν εeεσνα— e'wcε ε ετάνν ⁶ανν deεέαον νμυασασmοε⁵ν.

¹¹) v. 892 sgg. i**0, 4 ʃ⁶σν m⁶ασαν⁵αρη‧, α»αοασσε oroοge⁵,

Eöusols ze xah uuxrioss 6„&Oννοο

609e&Ayxeu d dν νανοαmνκνκαιμαόια ‿νv. cf. Vitruv. VIII. prooem. cf. Elmsl. ad Eurip. Bacch. 370. Lob. Agl. I. I. extr. Voss. Kr. Blaͤtt. *3) v 128. AI. w„n 20„ A, de Grog e 1u¹] Sad⁶ατεννοο.

v 479. Odrog al dédᷣαas; AI.&yα⁵⁶eαοςσ‧ d ε ,ϑευι.

34