14
V wrc, Tariter ac m²uꝓεν et meagdao ex 1 Pa, v. supra p. 4. Schol. II. 4, 200 dicit: mœrεxeun, TTE0, 110,— mral, 2ai αι⁴³ eeαέν⁴αεααιν mzνinn, 6 acoxανο–οε Teεμνεέμσπα⁶νιενοε. 2 0 maprcxis rodς ⁶ρσσσαρος ε Oirετον, dis 4 1£0 aurdy. Radix illa atra extat in*πινν, urd-g, et, α in s mutato, in er(π‿οuα, ,er-oy). Respondet sscr. Nl pat(volare, cadere), quod aperte demonstrat
mtr-ouœ et&=Ter-oy(νπνπι) dirimenda non esse. œnralαν et manrcldo sensum causativum habent et significant circumjicere, i. e. oculos(die Augen umherwerfen, herumfliegen lassen). Fündem ellipsin conspicimus in 2740, Soe) es ιαα⁴⁴, de quibus v. supra p. 11. Recte igitur Schol. I. J. Taralveun imerpretatus est rνεαeνςd rouc oνσρσαμας bJLinrery, et Etym. M. 651, 13 mε‿eενυ Tœντν τυαςν ⁶τς να τεοα ε‿εεανσα ττ³νινe De eodem notionum progressu in linguis semitt. cf. Dietrich Abhandl. für Sem. Wortforsch. p. 131— Haoalæyes, Sννε Iles. referendum est ad Glνενν galsuswy, agitatum, turbatum esse— ·2dxαᷣ(moenia) ortum est ex" να⁴, quae transposita apparet in dorico lα-o, vAd- Lo(claudo) cr. Ahrens dial. dor. P. 346.
vurrg, oxeςσ☛ᷣ 190 G E„fOb» Srride⁴ον 120„dmο, 0%ν⁴μανε τ 2hederten d*αμα m, ul oναιαι τον—, c Geaaiad raxxdεν. Quae explicatio con- firmatur hebraico 2e kab(mensura quaedam=*⁴οσ), quod ex verbo 225(cavare) formatum est. De altero αννeν infra dicam.—*. τα 0ſ et ⁴.eνα(Lobech. Parall. 125 n.) pro nc‿ ‿³⁸ et ²α‿—- l—Ʒ esse, colligere licet ex dl‿ς— zuνos pro z- uog. De" vul.(movere) v. zupen uurunia. Ex propinqua radice 2ε(244100) provenit xl-xε*‿os, roox Hes.— Svtyxd et dyvcyx„, pertinent ad S7* vel dy α, ex cujus notione primitiva curvandi progrediuntur onerare, premere. dyceν est id, quod premit orçevyee(lat. ang-or, goth. ang-ust) et evtyco, onustum esse, ferre. Primitivam curvandi notionem multa verba servarunt dνκν‿ς, dyε‿ος, dpν‿d, dyx= GdA*ν, dν‿⁴στοον, 6x‿os formatum ex yεο. Ex alüis linguis affero tantum AA anc (uncum reddere, Westerg. lex.) et AR ac(se torquere) et I aca noius tor- tuosus, aerumna, in quibus nasalis ascita deest.— eyeoyε vOνꝙοε Hles.— d-auνν m.αρἀ ‧ τ αmσ Etym. M. 6, 40.— dyyνυοi, yor Hes.— αν νυνν, v*0, dooig, qudroig Bekk. An. Ortum videtur ex dν⁸, i. e. uys cum praefixo(cf. rανυ— dgraxue, et multa alia).— dααmσνς est pro dαοωσρμι, ut zεοςοσσσ pro εᷣοmπσα Hes., eyeye? pro syeyoel. Quod enim vulgo statuitur, O in syllabam reduplicantem ascitum esse, caret analogo exemplo. Illud dod=rc nihil aliud est quam 9⁶ννν vocali primigenia seryata.— In 100udi, 110ʃ⁴(&νοο Hes.) pro 1Gιο, 1⁶αμυανοσ vocalis radicis ejecta est, ut in 1 ν ο⁴⁶ερμ, 2⁶εοs, Td-νν,„dνα₰. Pertinent ad 1, 4109, de qua v. supra p. 8. Eodem modo pOον explicandum est. In lingua sscr. VC ghur significat sonare, terrere, cf. hebr. n, gur, timere— Pro 2di
revera in usu fuit„εeρ⁵ι. Nam Schol. ad Dosiad. Anth. Pal. p. 825 dicit rdν*,