3

propensissimae, propterea quod lingua impetum affectuum vel froquentiam clamoris hoc modo exprimere studet. Tales interjectiones reduplicatae sunt: d vel d, al al vel al l vel æla?, 8 à vel 3§, Sce da, ela slaæ vel elx elia, sd εdα(Aristoph. Lys. 1294) Sd0⁷ edoꝛ,) 7„(Aesch. Sept. Theb. 966) lœ* lal?(Aristoph. Eccl. 1179), 1)) 17 103 10, 100 1, 6 6(? Arist. Thesm. 1191), ok ok vel ol ol vel olo?, odud aud, 66(Aesch. Pers. 377 Well.), æο æνο, 5ν„5(interj. silentium jubentis), 1ι τιιι, qeõ ꝓeꝰ, d n dn, drrarat(atut, atate), Saßœi(cf. S, babae), œmα(papae), anœnat, 1νο(Aesch. Pers. 551), drorot vel G6τανπωσ, 1mQeηο. Posteriorum vocalis exiens aucta est. Huc pertinent etiam&lεlen et ́dai vel dlœlal(Aristoph. Av. 1763), quae cum verbis l&ãt et dlclde cohaerent. Cum alal congruit hebr. interj. dolentis 958R alélai. Quae interjectiones omnes saepe Pluries, nonnun uam catervatim repetuntur, drrœraih drrœrai(Aristoph. Ach. 1198), 6 la ela sla ela ela ela, ³ ela ela ela sla sla(Arist. Pax 518), drονπτQ‧0ντντν(Aesch. Ch. 158), dmœπεmρ œππemνανumσural(Soph. Phil. 746), 2 ⁴αέν εμν μι μμι ꝓμμι μ μ ud*⁴μν μι εμι(Arist. Eq. 10). Ex iis, quae voces animalium aut soönum aliquem imitantur, affero„, Bberxeds„ods ods, rτοαπσοε vel sεmπσmσππωο, 6mονπνππνοσονQνQννκν O_jomoo (Arist. Av. 227),?xc Irdd dr60 1rd(Arist. Av. 229), 116 1 Ʒ⁶ τ⁴σ τ³ι⁶ τ⁶ τ τι⁶ (Arist. Av. 237),& õ(6lαυσεμνννέμεαμε ον Eustath. 855, 21. cf. Hes.). Est hoc latinum hahahe, nostrum haha et lenius hihi(Grimm III, 300), Anglosax. haha vel hehe(Bosworth s. v.), Sscr. M. ahaha. ³)

Similitudo est his interjectionibus cum imperativis et substantivis, quae per se sola ex pectore moto enituntur. Haec quoque saepe bis terve continuo repetuntur. Multa hujusmodi exempla apud dramaticos leguntur, praecipue apud Aeschylum. V. Pers. 971. W. véaꝛν νεέα§⁴ιαχ§ϑια, ib. 1012 et 1018 du dνα dνια, omnemque hujus fabulae postremam partem(882 ad fin.).

Venio nunc ad radices notionem involventes, quae sunt radices verbales. Eae quoque, sicut interjectiones, totae repetuntur, plerumque vero pars tantum. Proprius reduplicationis locus est in initio, raro in medio vel fine. Radix quum tota repetitur, aut unam aut duas consonantes habet. Si unam habet, vocalis aut sequitur aut prae- cedit, si duas, vocalis fere semper medium locum obtinet et consonans posterior ꝗ est, raro A.

*) Me non fugit, quanta sit inconstantia et inaequalitas in scribendis his voculis. Nolui tamen vul- garem scriptionem relinquere varietatemque certis regulis subjicere. Hoc enim commode fieri nequit, nisi accurata disquisitione instituta, quae ab hoc loco aliena est.

1*