2

emem(eundem Fest. p. 76 M.), utut, ubiubi, quanquam, quisquis, jamjam, circumcirca, si Indi pa fad divé divé(die die= quotidie, Ved. I, 1. 3), zt zr dãméẽ dãmé (domi domi= quavis domo, Lassen Anthol. Sanscr. p. 142), S Sacl is àd is ãt

(parum parum= paululum, Sakunt. init), si Hebraei x—xνν&(annum annum= quot- annis), AE Ad(diem diem= quotidie), Awn on(acervi acervi= multi acervi cf. Ewald Gr.§. 303 sqq.; Bochart Hier. III,, 582); eae geminationes omnes fere idem efficiunt, quod reduplicatio, nisi si ad praeteritum formandum adhibetur. Plerumque reduplicationis vis adhuc manifesta est, interdum plus minusve obscurata. Et reduplicatio et geminatio, quae notionem exvprimendam tanquam pictura describunt, praecipue vigent in dialectis popularibus et temporibus priscis, quibus vis et pulchri- tudo, quae aures capit, nondum turbata est..

Reduplicationis apud Graecos duplex genus est, alterum, quod notionem ipsam attingit ejusque vim auget, alterum, quod ad praeteritum formandum pertinet. IIlud, quia sensum radicis ipsum afficit, omnibus partibus orationis commune, hoc, quia ad tempus, quo quid factum sit, definiendum confert, verborum tantum proprium est. De ista autem praeteriti reduplicatione disserere supersedeo. Dicere tantum volo, quae mea sententia sit de propria ejus vi. Neque enim, ut alterum reduplicationis genus, notionem intendere, sed initio verbi repetito actionem, ut ita dicam, symbolice retrorsum i. e. in tempus praeteritum collocare mihi videtur. Quam diversa sit natura hujus reduplicationis ab altera et quam arcte cum tempore cohaereat, colligi potest etiam ex lingua latina et germanica, cujus antiquissima dialectus gothica multa prae- terita reduplicata habuit. In utraque enim lingua ista reduplicatio cum praeterito apparet et evanescit(Grimm II, 72).

Ordior a radicibus interjectionalibus, quae voculae, ipsa vi affectuum procreatae, aut sonos imitantes, infimum linguae locum obtinent. Sunt autem ad reduplicationem

1

est. Goth. silba i. e. si liba cohaeret cum alth. lip(corpus) et pronomine quodam poss., quod ad goth. si-s(si-bi) et lat. su-us prope accedit(de Grimmii sententia, quae non multum differt, v. III, 6). Graecum au- r6g referendum ad au‿οα—εο(Eustath. 531, 14). Formatum est suffixo ros, ut o-rd, 40-ros, „9-rog, et significat xretita. Itidem in lingua sanscr. MſExl-T atman(animus, vita, corpus) et in ling. hebr. 99(animus, vita, corpus) ad notionem pronominis ipse exprimendam adhibentur. German. Leib, Hand, Fufs, similiter usurpantur(Grimm IV, 350). Primarius sensus pronominis aurég se adhuc ostendit, atque Eustath. 19, 22 dicit 10 Aντ⁶ς απσ 2 sri, ub*ον SGniurs(II. 1, 4).....ors ds r ⁶νς uess (0d. 11, 601).... z014 44 4 4 rod Guνα⁴ιιμονπτ⁴ο ππο zLoν Furderos 3,arep. Easdem igitur aurog significationes habet, quas illud sanscr. âtman et hebr. 2'd„ animus, vita, corpus, et deinde ipse. Notio

corporis, quae notioni animi repugnare videtur, orta est ex sensu vitae. Nostrum quoque Leib prius vitam designavit, nunc corpus(Grimm II, 465).