Aufsatz 
Ueber den Begriff des Horizontes, insbesondere des geographischen oder natürlichen, und dessen geschichtliche Entwickelung / Dr. Ritter
Entstehung
Einzelbild herunterladen

heilige Fluth des rothen Meeres und den erzschimmernden, allnährenden See der Aethiopen neben dem Okeanos, wo der allsehende Helios immer den unsterblichen Leib und die er- müdeten Rosse im warmen Bette des weichen Wassers erquickt.

Diese Ansichten herrschten auch noch nach Aeschylus im ganzen fünften Jahrh. v. Chr. Dénn als im folgenden vierten Jahrhundert durch Eudoxus von Knidus(368 v. Chr.) die Lehre von der Kugelgestalt der Erde aufkam: finden wir doch bei diesem so wie bei seinem Nach- folger Aratus von Soli(272 v. Chr.), der uns fast durchweg nichts anderes als des Eudoxus Ansichten getreu überliefert, dieselben Vorstellungen, dieselben Ausdrücke, dass nämlich die uns umgebende sichtbare Oberfläche der Erde das Himmelsgewölbe in eine untere, unsichtbare und eine obere, sichtbare Hälfte scheide. Das Wort Horizont ist beiden, wie es scheint, noch unbekannt. Ueber das Verhältniss des Aratus zu Eudoxus spricht sich Hipparch(Enarra- tionum ad Arati et Eudoxi Phaenomena lib. II. cap. 9 in des Dion. Petavis Uranolog. Paris 1630. fol. pag. 219. F.) folgendermassen aus: To AOärco a abrd dal 6 EdOSos Xéyst. Ral htä⁴εοσσ u T0b7 Oavsgos νν 6 AOaτοs dave Tagayd v a Je o EDD6Sou lgενα. Eadem cum Arato docet Eudoxus. Indeque potissimum apparet, Aratum quae ab Eudoxo dicta sunt, mutatis tantummodo verbis exprimere.

Noch deutlicher Hipparch. I. c. I. cap. 2. init.(Dion. Petav. Uranolog. p. 173. C):"O71 uòr ody EDSöSon rsg! T Oaivοeννυν àναeσρν ααπτπmmηοαοωισκακιεκν 6 AOaros, *ϑοι ◻μ‿εν τιs did τ‿‿³‿εdννυ,, agarieis 7⁰8 roι*αραρι adτοο πη(επσεν εέᷣνμςστ ⁷‿ν Asevννᷣ τα ς τ d6ou XéSeis. Aratum igitur Eudoxi de Phaenomenis commentarium esse secutum, ex pluribus constare potest, si quis cum illius opere poëtico per capita singula verba Eudoxi conferre voluerit. Wir haben also hier die Aussprüche beider zusammenzufassen.

Hipparch. ad Arati et Eudoxi Phaen. II. cap. 17. init. p. 228. B. sagt: Tijs de&α⁸ roð rauoou Avarel Xoνοσν Gjoο 5*AOards 78, al EUDOo 75 IISOoσνα Xαoν aiνεοσαασ dr o Nv.

Oriente Tauri principio scribunt Aratus et Eudoxus, totum supra terram eminere Perseum.

Ferner ibid. I. cap. 5. pag. 179. D.: ET! d8 LKAXAOv SHaudeεεεν G ν ι τ το 00& εr ετQ/ννν( ArrXS) 700 EDO6Tou v 706 τ ½ συνυν⁴σάꝙφασσσνιͦα˖εοσσς εεμναεαμνέινυοω nal J9ãQοντο, 5ο τ ͤ v 705 T90αον T1*ααροα¶mμα ο d jy X6)Ov BCst, 5v r958 73 6.

Quin illud auget admirationem, quod Eudoxum alio in libro longe aliter scripsisse non animadverterit(sc. Attalus), asserentem, segmentum illud tropici, quod supra terram est, ad alterum, quod sub terra conditur, eam rationem habere, quae est 12 ad 7.

An andern Stellen sagt Hipparch selbst(160 v. Chr.) das vom Horizonte, was hier von der Erde gesagt ist. Z. B. Hipparch. I. c. lib. I. cap. 11. pag. 186. A: AXX' öc AXé)εν (³*AOarο) radνρφρσ σωρννεσςεςα, zabra kar' ar v Aοᷣν¶mσ μ οωeο Ʒνäᷣα‿ε. ET! rãvοαων ναἀςο Gςστςροσνς ̃voLds 00οεxeνειι οονυ τε εο τοd αυσομο