2²2

Medeae, quibus usa est 603 Hcᷣνeν αeονσα al τπdοdòda de; ubi per ironiam yaei de femina positum est, quae Na†μμε⁸μς Ʒαπηαι dicatur oportet. Inde statui queat, rον*νπνlάra per enallagen generis et cum irrisione de Glauca intelligendum esse, hocque ex composito eo modo enuntiatum, ut ambiguum esset, utrum de lasone an de Glauca nutrix verba faciat. His dubi- tationibus missis, optimum nobis esse videtur, quod supra iam dictum est, ut verba i ννμτ νν— jjwaros de liberis explicentur a Medea devotis 114. IIli paullo ante commemorati sunt Üsque nutrix timet dicens o*ε de ααιας 36. Praeterea verba sequentia, arνm— Xsνοs, quae de propria Medeae domo non bene intelliguntur, transponantur oportet post versiculum 9 zal r09aννον— nräuy, quod et aliis visum est. Hoc si facimus, recte ista verba de domo Glaucae capiuntur et inprimis X.⁵ μ⁴κο de lecto geniali sive coniugali, in quo occisura est de- sponsatos, quamvis non factum sit. Sermo igitur est de liberis ferro interficiendis, de Glauca et Iasone clam obtruncandis, non definita eius necis ratione. Ceterum si coniecturis locus sanari debet, mihi inveteratum quoddam vitium in verbis inesse videtur. Displicet 9-*αμπεν. quod qua de caussa h. I. necessarium sit non assequor, quamvis facinoris atrocitatem recte exprimat. Suspicari licet in eo vocabulo formam quandam vocis révov latere. Si per trimetri leges liceret, scriberem réavcv. Is vero in paribus iamborum sedibus non admittit spondeum. Fortasse accusativus rénvov ferri potest: vereor, ne quod ad infantem attinet trudat per prae- cordia ferrum, h. e. vereor, ne puerum occidat. Aut legendum est éava N'— Oagydv. Monebunt, in aliis locis Gjwrös ad similia vocabula poni, ut Phoeniss. 68 9„ μττσ σιοι ⅙ ꝙddυα diαμκασρμνκσ τοε. Inde tamen non sequitur, et h. I. verum ac sincerum esse. Addere volumus, de Glaucae et liberorum Medeae morte alia tradidisse Pausaniam in Corinthiacis lib. II, 3, 118 atque in nostro dramate Euripideo facta esse feruntur. Fuit Corinthi aοmν ενuννενν PXaεανεεᷣ εέςI ο τaνιπτπmν⅔ ε6sv abr(d Xéy) Tαν Mnòdsias Losο⁵at Oad εν 75 ddo voionga iata. ordg raäbrhv wsroirrai hy gjvh a 75 naXOUsVOV „LLidsiov. ragd de dd hva οαeτη το Mdsias raicw, du v‿μααμάαα uευν σmιαι MéOεαμεσο αι ◻̈οαs, naralαιιααενa d dr Ropivicov X6)vTat Tνν ddνοων stvena, dv TXauny noiat Cagw abrous. Hsico Guodv de supplicio, quo fieri potest ut puniatur, cogitaveris. Proprie tamen μ⁵ο de poena non usurpant, sed de rebus et adversis et secundis. Additum zivä ostendit, nutricem de maiore quadam calamitate loqui. derri Nãn interpretor ut supra BagHeia Ogüjv. Conf. 639 döstvd Köris. 120 dsuvα Tbd&ννοουν Xhara. Quum nihil additum sit, ad quod ôswij referatur, vehemens, violenta esse videtur, quod antegressis maxime consentaneum esse videmus. Citat Clemens Alexandrinus Stromat. II, p. 388. Ed. Sylb. hos versus de Medea: kat Havõdvc usy ola o9dν ενλ ααld, 9 ‿59 d8 npsiqυν τνν εꝓεμν Boueuärc-. Legis eos 1066, 1067. Per medias rapit ira caedes