19

5pavSjvat de re turpi dicitur, antegressis εκορεjvai et hosijval. Cohaeret verbum cum Ocu. quod est hilaris, laetus, benevolus. Participium 69ρασ de tempore sumendum est, quum videat, non de obiecto, quod est liberos visere. Eo igitur sö Ggaivsrat definitur et ex- plicatur. Notae sunt variae illae verborum classes, quae hoc modo cum participſis strui solent, Vv. c. verba sensuum, affectuum, cogitandi, declarandi, alia; sed quum eadem non raro etiam inſinitivos assumant, quid discriminis efficiatur in re cogitanda hac constructionis diversitate quaerendum est. In nonnullis differentia perspicua est. Aliud dixeris Gaivsrat gν½ Gοvsiv, aliud Oaivsrai απονανν aliud aioαονοναι παmσαƷ, aliud aioαoμα παινSGOάeσ⁷G. Idem observari potest in verbis aioεεσααααι, DrévS v, Avε.εοσαα Sed quod multis placet, parti- cipiis ad eiusmodi vocabula positis exprimi id, quod ipsi oculis cernimus, auribus audimus, animo cogitamus, sentimus et percipimus, infinitivis vero significari ea, quae aut ab allis accepta novimus, aut ipsi volumus et molimur, multis in locis scriptorum verum haberi non potest. In promtu sunt haec exempla: Demosth. in Midiam§. 3 kav Ew1ε ᷑. Msidiav T00T0v] u Hövov sis ε⁵ε, AXXd wal eis plas al 8ls T0d8 véνs dal sis rbS AdXXOUS dArauvras 5oinöra etc. Lycurgus in Leocrat. 23. Xeysrat iv Einslia— in 7 ¹ Akrνε guana r908 Peveal.—— dua dé rwa Täv vS εᷣν, 69ννα òν aréga T980,0 789ov 6vra aal O Jvd vον νπν 6νν‧ AXXA BnaraXa Bavdsνοv, Ad‿μέμν Oégsiv etc. Xenoph. Memorab. II, 1, 23. 69 Gs.' HgdxXlsts, Arοροον α. Ego simpliciter retineo notio- nem status, quo quis cogitatur esse, et rationem temporis, quod utrumque inest in participiis, quoniam iis omnis eorum structura caussalis, conditionalis et concessiva explicari debet. dEdoa d' abr)ho— dsifaivc re vev. In his subiectum propositionis subordinatae in enuntia- tione palmari sive absoluta loco obiecti positum est, quod non raro invenitur, etiam apud Latinos. Vereor ne ipsa quidquam novi moliatur; vereor, ne acutum mucronem per iecur trudat. véos de animantium adolescentia et rerum novitate in usu est. Kaudv véov opponitur raxXaiες 79; raxLaid aiuors 76. Inprimis autem véa sunt res insperatae, ex improviso accidentes periculosae et adversae. Infra 1110 est uavoò᷑vν kauöv, quod non idem esse dico, sed comparari potest. Idem est ex re ipsa: ꝓi 0bXsbos nandv. 321. Hlν † B0uXSUS véoOv; Soph. Phil. 1229. Schoenius ad h. I. recte ôsivöv et audv explicavit. Conf. 317. Nonnulli codices Vaticani et Lascaris habent auöv, quod kirchhoffius recepit. Nobis ex glossa ortum esse videtur. Zagsia Ogyv exponitur a scholiasta aoubropern Xory, a Schoenio Ba0εας Oéoοdda öwyv, moleste ferens maerorem. BaçPòs, quod de pondere et onere; de robore ac fortitudine; de voce et sono, de rerum molestia et calamitatum angustiis usurpari scimus, ad hominum ingenium translatum iracundiam et violentiam notat. Praefero interpretari, mens Medeae est violenta. Hanc vocis notionem Hermannus indicare voluisse videtur, ad Soph. 3*