17

Latini verbis tenendi, habendi, possidendi cum participſis perfecti utuntur. Conf. Ramshornius §. 171, II, 2. In utraque lingua his locutionibus ea exprimuntur, quae facta sunt quorumque eventus nondum cessant, sed perdurant et continuantur. Quod Graeco perfecto exprimi solet. Aoristorum participia semper quidem notionem praeteritorum continent, ceteris modis haud definite tempus denotantibus; sed additum Exei efficit, ut praesens simul significetur. Cognitum habeo est cognovi et cognosco. Eodem modo Ariιμμ⁴αas kxεi contemtim tractarit et tractat. Scholiastes adscripsit: Arriuςᷣ Ʒνυσ*‿ τοο*νπντανιμοε, utens vocabulo AriεBe, quod in Homeri carminibus legitur, apud tragicos vero non usurpatur, si excipias unum locum, Soph. Ai. 1108 uij vr àriua 9ν, 9s0 Gᷣαισασανέωνο⁵, in quo loco lectio multis probatur. Scholiastes debuisset scribere:»riwage xal àriEdε. Supra legimus» dσmQ νο riuασμενν 20. Conf. interpp. ad Sophocl. Antig. 22. Valckenarius ad Phoenissas p. 712. Hermannus ad Bacchas 1082. Pflugkius ad h. l. Tousò Ʒο νμας νς 90. auνfidoas E,c Oed. Col. 1140. T G 5meis Tyr. 699. Quanam significatione proprie eiv in his circumlocutionibus ponatur, viri docti non satis explicuerunt. Videntur duae rationes huius usus esse. In allis enim exemplis 5xeiv retinet habendi sive tenendi notionem, in aliis autem proxime accedit ad eum sensum, quo saepe statum et conditionem denotat, additis diversi generis adverbüs e. g. a⁸‿bνε, à OOοuiεαωνας, 8buOμι, dρᷣανeᷣς, οXεεμιαιένς al. Inde refutandum est, quod scholiastes annotavit: 75 ⁵ᷣst in εκρμιααααασ. In verbis μη̈☛οο Uwo praepositio postposita perspicue de caussa intelligitur. Non opus est, ut cum scholiasta ad olov vocem Ayagöv suppleamus; suggerendum tamen est 2π, quod verbum supprimi in sollemnibus formulis cum substantivis et adiectivis tirones sciunt. àroXleirsαt relinqui, deseri statuunt h. I. esse privari, collato loco Sophocleo roö αεο μ àοƷμεimεεκοααι ταϑον El. 1160. Comparari possunt verba, quae infra leguntur 649. Ibi chorus feminarum Coriunthiarum de amoribus disputans, inter alia haec eloquitur: H⁴⁵ονουν ˙ν—α XOS dr εν Jäs rarhias G 6οσαπα. Attamen puto, verbum h. I. simpliciter esse discedere aut abesse. rarεασοσς notat potissimum ea, quae a patre accepta; aãĩνραιοο illa, quae a maioribus tradita sunt, inprimis leges, consuetudines, instituta. Sed vocabula commutantur, quod in formulis, quae ad terram ac domum relatae sunt, saepe fit. ob ydg rτ ισιονυ τ⁶νο˙νi ⁸ εᷣε‿,μν vöον Alc. 657. Quae scripsit Hermannus ad Med. 420, probata Krügero ad Xenoph. Anab. III, 2, 16: rärgia sunt quae sunt patris; rargoa quae veniunt a patre; rarοον qualia sunt patris. IIarocUha autem tantum abest, ut eadem sint, quae τρααα. ut sint ea, quae sunt aaraà 7³ räãriαQ, habent difficiliores ex- plicatus. Mihi obscuriora esse videntur quam verba grammatici in Bekkeri Anecd. T. 1. p. 297, quae Hermannus dicit obscure differentiam indicare. IIle significare putat raορσυα— οα̈τ⁴ nal xriæra zal röroοus, rärHia rà L9„ nal rA vöioa etc. De Latinis patrius et 3