-— 16

sequuntur. ρο àενσο idem, quod supra ts'Iäãgovos. Usus particularum ν˙0, Dd, B ad formas passivorum positarum facilis est perspectu.— Sunt dictiones ex genere earum, quae mimicae vocantur. Nam isti gestus maerorem et luctum significant. Quid sibi velit comparatio Medeae cum petra et unda marina, quae aquae mons cumulo praeruptus est Virg. Aeneid. I, 105, haud obscurum esse potest. Docent verba duonen Gixkcv audit amicas admonita ad animum tranquillandum V. 143. Scilicet respuit ac reüicit omnes luctum et miseriam solatio evaturas familiares. Affinis est locus Horatii: scopulis surdior Icari voces audit adhuc integer Odar. III, 7, ad quem locum Mitscherlichius alias locutiones similes excitavit, in is adagium alyαλμ Xaxeiv. Coniecturam Valckenarü ad Hippol. 304 recte refutarunt. Voluit ille e voca- bulis 1 Saxdσσσs formam adiectivi&vεᷣαεσααοs refingere, et ⁴οοασνσν rescribere, ita ut adiectivum aut ad xrgas aut ad X2οα referri possit. Id iam propterea admitti nequit, duod, ut monuit Porsonus, verborum concinnitas lοναανοο requireret. Non negaverim, aXdοσαισs plane supervacaneum esse. Nam zXlοnω per se spectatum est maris tempestas. Sed habent scriptores similia per abundantiam. Conf. interpp. ad lacobum I, 6, ubi est 6 αmπςσσενιο ᷣνκωσιι Ʒμαρεαοσασνσε etc. Prorsus alius est usus vocabuli apud medicos, v. c. Hippocratem, Galenum al., quibus significat humores. RXòcov translato sensu usurpatur, ut XbOvα απχœwRK 366. Propter animi duritiam, qua Medea mater liberos occisura est, a choro dicitur rεꝙτ⁵ι ⁴ϑ αροs 1251. jv ih rors nisi quando, postquam candidissimum collum vertit Gvid. 912), patrem carum et terram domosque lugeat. Particulae hy sive sav †i indi- cant ea, quae excipienda sunt ex disputatorum genere. Possumus ita interpretari, ut cum Schoenio ⁵αm dvν ors explicemus. Similiter Alcestidi adscribit poëta Xsunbu ο 153. Antiquum vitium Jy μπασνς, quod et Porsonus et Elmsleius non intellexerant, sustulit Her- mannus, scribens Jv+ ᷑νπ/1. Formula abr) rονeςᷣ abrihjv plus exprimit quam pronomen a?rös per se spectatum. aꝰ⁊õs est solus vimque eius augent addita olos et Mdvo, Sed a?rs as' adröv sive το adbrör est solitarius(Wide 50, 51). Scilicet maerentes ac honore privati solitudine delectantur. De verbi àπιμαᷣανꝶ formis non eadem praecipiunt viri docti. Matthiaeus ad Alc. 651 recte statuit: neque ⁶μιᷣοοαι nec olu αa dicebant Attici, sed 01c,, et ai. Ex hoc praecepto multi poëtarum loci aut emendandi sunt aut emendati. Igitur lectionem Porsono et Elmsleio probatam et receptam ârοrνέεε reieceris, quod Kirchhoffium legere miror, quamquam in Romanis sive Vaticanis optimae notae eodicibus habetur. Quum libri diversas formas praebeant, res ex grammaticis rationibus decer- nenda est. ãSinero intellige in Thessaliam ex Colchide. àrϊ☛hðoas bwsi. Haec verbi bNeir structura cum participio aoristi non tantum in Sophocleis et Euripideis frequentissima est, sed etiam oratores eam habent, ut Demosth. c. Phil. D, 12. 5M araxla,.y. Similiter