14—

ita definit, ut de hac sola muliere in hoc dramate explicare possimus.„riασσννν est cono- tumeliose tractata. àτιμ⁴α᷑εσα simpliciter est aaτα σου contemno, neque in eo de civilium iurium privatione cogitant Graeci, quam aliae voces eiusdem originis v. c. τπά, Ariia, à iεο significant. Synonymum sequitur»iιπνμέμνν 26. Praeterea verba, quae leguntur 33 Ariμ⁴σασς εμνννα recte contuleris. Ex his debent explicari, quibus Medea utitur 691 d TQμ doεν. Apparet, Aτν esse unumquemque honore suo destitutum, quod ex etymologicis rationibus necessarium est. Praeterea eτιον potest esse id, duo quis honore suo privatur. Eo modo Sophoc. Antig. 5 b0r, alobv 0d' Ariεμον. Bo& ενεευρ᷑αονυς. oc et intransi- tivo et transitivo sensu in usu est. Ponitur de gemitu ac lamentatione, sed etiam de hymnorum cantu. In nostro loco est lamentatur de fide Iasonis iureiurando interposito data iamque rupta. Scholiastes interpretatur zaHrνosr, quod concitatiorem Medeae mentem non satis exprimit, quamquam ipse Euripides in subsequentibus habet 9εοds Kaοτσεεται, deos contestatur, ut daiſtovas aρτοαι ⁶16. Conf. ιο α Oév etc. 170. 200. AyakaXs! 08 dSis. Alii osiαςα. Si genitivus scribitur, is perspicue pendet a subsequentibus rioriνι ε ννασασ Qν, si accusativus, verba ista appositorum modo ac ratione adiuncta sunt. Utraque lectio habet suos defensores. Matthiacus antiquiores libros sequens retinuit dsςαeς, qui pluralis, Klotzio iudice, potius requiritur ab antecedenti ö9νονν quam ösEimς. Recentiores fabulae editores dsSids receperunt. Rideas eorum rationem, qui de uno homine deSids dici posse negaverunt. Si quis dextram dat pluribus, õsstäs dedisse dici potest; et si quis dextram uni dat repetita vice, dsstãs porrexisse non absurde existimatur. Rem diiudicemus ex usu verbi AvauaXsvv. Quaeritur rectiusne dicatur ôsaãs ayakaXetv, an xiαν. Nam ut ögac wigis dicitur, sic et locutio ειοια τioνςα sive dsstðs rigis et optima est et a scriptoribus Graecis frequenter posita. Sed propterea non ubivis össᷣs wigis veram habemus lectionem. Vide Matthiaeum ad h. I. Onid? quod xioα⁸, nullo alio vocabulo addito, de promissione per dextras facta usurpatur. Sic apud Aristoph. Acharn. 307 coniunguntur de variis iurisiurandi generibus B 8, xiε½, 509. Conf. Porsonus ad h. I. Habet verbum àvanaXew notiones vocandi, exclamandi, appellandi, adhortandi et revocandi, quumque respondeat antecedenti Bog, inter- pretor magna voce exclamat sive iterum iterumque pronuntiat. lam melius est Medeam ex- clamare, dextram sibi saepius ab Iasone datam esse, duam dextrae fidem pronuntiare. Scribo igitur 6ε, adposito minore distinctionis signo, ut haec locutia consentanea sit accusativo doncns, et voces lασπνν EsYicτmν appositionis loco ad utrumque(69 ν— d8.ς) refe- rendas esse iudico, quod adiectivum Esrigνy requirere videtur, hoc sensu: in iureiurando et dextrae datione inest maxima fides. Locutiones hoc modo ad alia verba appositae ut totam buandam enuntiationem explicent, in poëtis saepe habentur. Comparari possunt haec: