11

Dosse. Praeterea eidem docto viro displicet verborum collocatio. Scripsit igitur nominativum Ouyy, credens, omnia ista verba per appositionem ad antegressa addita esse, cuius rei exempla inveniri nemo est qui infitias iverit. Sed aliud est, an appositio ista huic loco ac- commodata sit. Hermannus iudicat, durissimam esse, quum propter alia, tum quia statim seduitur auντσmντα Adstipulamur, neque intelligimus, cur genitivus pro dativo non possit usurpari, quum attractio, quae dicitur, a casuum natura minime pendeat, aliasque sequatur leges. In ea re omnes, qui recentiore tempore Medeam recensuerunt et enarrarunt, consentire videntur, duum αλμ ν intactum reliquerint. Attamen si quis requirat accusativum, is casus in roXlirονν latere potest. Nam dvôvsiv“ coniungitur sensu paullulum immutato cum accusativo. Non erat quod Brunckius ox³iras scriberet. Facillima ac simplicissima est emendandi ratio, duam Barnesius iniit, Beckius et Porsonus amplexi sunt, ox⁴llrais corrigentes. Sed super-— vacaneam ducimus(Conf. Antig. 89). Attractio est assimilatio formarum, qua vocabula firmius vinciuntur. Duabus legibus omnis verborum structura nititur. Coniunguntur aut convenientia formarum aut rectione vocabulorum. lam si de attractione praecipere volumus, quae est sub- stantivorum et relativorum, omittentes hoc loco participia, demonstrativa, adiectiva et particulas, est quod dicamus in hac struendi formula utramque legem observari. Nam altera pars regitur sive dependet ab aliis vocibus, altera attrahitur. Duplicis autem generis esse potest attractio. Aut casus substantivi, qui ex lege rectionis grammaticae necessarius est, casum relativi, quod ad illud referri debet, definit, aut casus relativi, qui a verbo quodam requiritur, casum sub- stantivi determinat. Hanc inversam attractionem nominant. Utramque rationem et Latini se- duuntur. Assimilatur nostro in loco casus substantivi casui relativi. In ea re naturae casuum nulla ratio habetur. Solvi et construi potest ννοσασ ρ ταιας, dν νᷣφιν νa Oor 4Oinsro; sive ut Schoenius suadet chv Ouyfj Ab. roοX⁶l. 96"a, rab/ 11 Arô. OQuam quidem rationem si veram habemus, intelligendi perspicue sunt cives Corinthii, in quorum terram Medea fuga pervenerat quibusque placere dicitur. Sed Ooyn potest esse dativus caussalis, quem dicere solent, referendus ad Avòôvovga, placens quidem propter fugam Corinthiis. Omnino autem non intelligo, qua de caussa nutrix Medeam Corinthiis placere dicat. Hoc ab eius persona alienum esse videtur. Neque auctoritate scholiastae firmare voluerim, qui, quae aliunde probari posse non videntur, annotarit: Jjosons 2 7078 KoHνν*ειεοσ εr— K⁴μέοτπωνν aο⁶σο sàbtrcodais T1- idgaro, nal ad'†)) d8 hosonsro T1 KoPivc, Ers, Aeovral al bi KOv9101 Oagnanon siwatl. Non impellunt me, ut omnino credam. His fidem habere Schoenium, vix credideris. OQuid? quod verba οαμιναιã d AHiusro S6va capi possunt de Thessalis. lolci incolis placuit Medea propter fugam, postquam Peliam obtruncaverat. Hoc modo si explicamus, àHiuszo spectat ad Medeae pro- 2*