3

haec: utinam nunquam Argonautarum expeditio suscepta esset. Minyae si non in Colchidem venissent, Medea non migrasset cum lasone in Thessaliam; non, Pelia occiso, fugere debuisset lolco Corinthum, ubi lason, deserta uxore, Glaucam, Creontis regis filiam, in matrimonium ducere vult; remansisset domina in Colchis neque accidissent, quae nunc eius animum lacerant. atque concutiunt. Habes vero haec sensa poëtarum more ita expressa verbis, ut singula Argonautarum profectioni annexa suaviter describantur atque enuntientur. Argo percurrit per rupes Cyaneas; pinus in monte Pelio caeditur; fortissimi viri remis navem incitant. Omnia exsecratur nutrix, quae ante portas domus regiae ista eloquitur. Quod quidem apertum est ex verbis paedagogi 50:

Ti rοο πιασασι †νν Aeσπνσν ευνοιμυνν

oryaas, abr, Ssoεur daur and; Nec minus concluditur ex 89:

17, sd ſàg kœrat, d‿νμα⁴e ν Lοοα, T6ανα⁴. Optandi formulae, quae apud Graccos componuntur, varii generis sunt. In iis ponitur optativus modus, infinitivus et indicativus imperfecti aut aoristi. Ubi optatur, ut quid fiat aut non fiat, locum habet optatirvus, cui in his quidem propositionibus particula v non additur. Ubi optatum tale est, ut maior quidam animi affectus ac perturbatio significetur, infinitivus usur- patur, qui pro sua natura, quum neque personis neque numero sit definitus, et verbi tantum notionem contincat adiuncta temporis ratione, id optime declarat, quod, ut cum Venusino poëta loquar, ex mentis quodam tumultua promanat. Similiter infinitivo ad ea notanda utuntur, quae quis mandat aut prohibet. Sed quod ad rem nostram spectat, hoc est ad usum imperfecti et aoristorum in optandi formulis, is explicari debet ex propositionum conditionalium natura atque indole. Scimus indicativum temporum relativorum, quae dicuntur, usurpari in enuntiationibus, quae quam rei conditionem continent mente tollunt ac consequentia ex eadem negant. Quid? quod idem modus ponitur in enumtiationibus finalibus, ubi de fine non impetrato aut non impetrando sermo est. Plato in Critone p. 44: si Nàg eXov, Rgirc-, oloirs slvα 01 roXOI TA eyiHa aud Sε,„4ςασσαα. lua ofoirs ſcav nal dyasa 7d e a nar

naXds d sees. In Menone idem p. 89: s? Oödet oOl&aονι ειένονννο ſdär ob d

„ir Ot iyοον ¶νν νεέυαν τs A„να‿Q ισ Gειςαε ος 1μιις— 2OuXA- Tohsr— lva uyjdsis abrods due9eioev, quam formam mutare voluit Gedickius in

dlaOeigoi, a Buttmanno ad h. I. refutatus. Affinis iam est usus is, quo imperfectum et

aoristum indicativi optantes usurpant. Namque imperfectum ea designat, quae fieri nequeunt;

aoristus illa, quae non facta sunt. Addubitari potest, an particula si alis formulis non

additis usurpari possit ab optantibus. peritissimi linguae Graecae viri de hac re dissident. 1*