— 6

Kairot slochs aal'Erinongon 75„ OAaXySsOrar e Ta57 arrsue 1* ab0d('Aeuoro- 75 α ν*) 5v 71 τQ̈ 2rοεο*εαε⁵ι 2719243. 6½ nara axyc zaA aaerre S.b d9en Goiαεκ— olda 58, ör1 τανυττ μένυοε Eriuouees riouns ar ihou, 0UT8 0,B0u 4„5 àXX o5 KO609S T01⁶ι τ⁶ 9O+ł⁹ 2r6hhsy rirsi Xard rau Erahrsoiru, oir0⸗ nal ulοϑem|ρμ⁴ατa dνrss nard Tàvοο. Deinde verba sequuntur: Lv 2 27 acas rιαοαμ( Erinouos nal IIowrayav Ou a69 1oig† d 9Oονμαοοο a¹ SbXOO690b Trovν He Jνεᷣςςα ndéa Ayuodirou sd. De walumniils iislis, quas Epicurus in Aristotelem profert, jam Bruckerus histor. erit. philos. pg. 1795 dicit:„Tuarum calumniarum fontes ab adversariis Aristotelis profectos fuisse veteres non negant. Nec id Athenis tum florentibus mirandum, ubi cum sectae magna invidia invicem flagrarent, nemo fere philosophorum alteri parcebat“. Diogenes vero tantum abest, ut epistolam illam genuinam habeat, ut eam ab insanis Epicuri inimicis fictam esse putet cf. X, 8.; ſictae enim Epicuri epistolae ferebantur cf. Diog. Laert. X, 3. Al6⁴τιμ d᷑ ιμο dS,svνς ν r90G aDrv(Erinougov) rioörara abrv“ dia,é X„ss, driorokLds OéOων vνμπυτα à ε⁵ιιισς ς ιαοοσο. Nec si Epicurus epistolae auctorem esse cum Athenaeo ponamus, calumniae istae ullam habent ſidem neque ei, qui Nausiphanem pulmonem(rXsú, ονα), deceptorem, scortum, Aristolelem prodigum, pharmacopolam, Democritum nugis cognitum, Cynicos Graecorum inimicos appellat, Protagoram bajulum fuisse simul dicenti credendum est, neque ei credidit scholiast. ad Aristot. ethic. Nicomach. in Cram. Anecd. Parisin. I. pg. 171. 671 εέν τσ έιικνν ομονυαν εꝓναιπω ʒνσ HHωνανᷣas sirs:— HavHdvstv. O0 dv ds EXeys T0570, à4l abrs 6 μααρ☚ ο jv,&d‿̈s Ev,ειεος αul BXSyv Eriuouος τερν IIoυνταꝗOςσο Quare secundum Meinersium in scientiarum hist. II. 174, cui etiam Frei adstipulatur, ultimam de bajulo fabulae causam inesse arbitror in Aristotelis dicto, quod Diog. Laert. X. 53. nobis servavit: wal τπαά ο(II9cτασm⁸⁶md) Thv„ naxlouν Kyv, 50“ js rà Oögria Badrãoui, sdgev, S Oyjgiν ˙àισιτοσοπέαιm mεα τακεςσε raldsias. Culcitellam igitur invenit Protagoras, qua utentes minus premerentur, quibus onera essent portanda cf. Frei l. I. pg. 12. Quae res procul dubio Epicuri maledicto ansam dedit. Atque Frei Epicurum poëtam quendam comicum secutum esse conjicit. Sed poëtam illum comicum hac quidem in re invenire non possum, invenisse tamen mihi videor in alia cri- minatione, qua Epicurus Protagoram affecit. Ludimagister enim Socrates ille est, qui apud Aristophanem cf. nub. 645 sq. Prolagorae partes agens de verborum generibus disputat. Geelius quidem et Herbstius Protagoram in vico duodam prima litterarum elementa docuisse narrant, immo Herbstius eo usque audaciae procedit, ut sophistam olim mendicasse ex nub. vers. 920— 21. colligat, quia Aiualos A6-os ibi πα Adiug Aöyc respondet: 7b N sd rr reis, nairοι π[ιττσν νν επτόανυεs.