— 38—

mus, ut quod in singulari cujusque causae natura positum esset, normam et regulam, a qua discedere nunquam liceret, discipulis suis proponerent. Ars, ut supra mouuimus, ab hominum forique strepitu remota in spatiosissimis regronibus sui imperii solitariam vi- tam egit, et a rebus exteruis nullo modo impedita magis magisque exspatiata est. Artifices, qui legem dicendi quasi quaedam mysteria traderent, auditores suos inexplicabilibus illis laqueis, certisque non inveniendorum modo argumentorum locis, sed concludendorum quoque praeceptis ita illigaverunt, ut saepissime reditum ad vitam invenire non possent. Et hac opera occupati reliquas quoque artis oratoriae partes, disposilionem, memoniam, in- que primis aclionem prorsus neglexisse videutur. Itaque ubi de his Quinctilianus loqui- tur, nec Apollodori, nec Theodori mentio facta est. Uno tamen loco ¹), ubi ille de fiügu- ris agit, quae ꝓ◻☚a Graece vocantur, Apollodorum nostrum commemorat. Est non medliocris, inquit, inter auelores dissensio et quae vis nominis ejus et quot genera et quae quam mullaegue sint species., Nam duobus modlis dicitur: uno qualiscunque forma sententiae, allero quod proprie schema dicitur. Quare illo intellectu priore et communi nihil non figura- tum est. Quo si contenli sumus, non immerito Apollodorus„ si tradenti Cavcilio eredimus, inoomprehensibilia parlis hujus praecepta exislimarit. Caecilius Calactinus 2²) nimirum Sicu- lus, rhetor Augusto imperante haud ignobilis, singulari libro de ſiguris scripsit 3), unde hanc Apollodori seutentiam, a Caecilio in opere suo data occasione allatam, Quinctilianus retulit.

Hac igitur de utriusque rhetoris arte disputatione finita restat, ut de declamalionihus

eorum pauca quaedam addamus. Utrumque enim doclamasse non solum ex communi rhe-

torum illius aetatis consuetudine, sed ex M. Seneca quoque contr. lib. I. 2 p. 87 sequi- tur, qui inter Porcii Latronis secundae hujus controversiae divisionem Apollodori quoque sententiam interposuit, quae tamen verba quum adeo corrupta sint ⁴), ut interpretes de

1) Inst. or. IX. 1. 10.

2) Cf. Krüger Qunest. de vit. Thuc. c. 34. WMestermann Hist. Eloqu. Graec.§. 88. 16. 17. 18. Osann Beiträge zur Gr. u. Röm. L. G. T. I. p. 295 sqq. 3

3) Itaque viri docti in Alexandri rhet. libro εοε ονν/. T. VIII. p. 462 Walz. pro eo quod est Kad- tyoc et in Tiberii rhet.

ε. moο᷑μα. T. VIII. p. 554 pro eo quod est dze*“os legerunt Kaiunld́. De-

finitio oruάrog ab hoc rhetore probata legitur apud Phoebammon. ε*εν οꝑν. T. VIII. p. 494 Walz. Cf. p. 471 de diatyposi et 576.

4) Controversia inscripta est: sacerdos prostituta. Ler: Sacerdos casta e castis, pura e puris sit. Thema: Quaedam virgo a piratis capta veniit: empta a lenone et prostituta est. Venientes ad se ex- orabat stipem. Militem, qui ad se Vvenerat, quum exorare non posset, colluctantem et vim inferen- tem occidit. Accusata et absoluta remissa ad suos est; petiit sncerdotium. Contradicitur. Hane con- troversiam Latro in has quaestiones divisit:„an per lIegem sacerdos fieri non possit: et si lex illi non

obstet, tamen sacerdotio indigna sit. An lege prohibentur, in hacc duo divisit:

an casta sit, an pura sit. An casta sit in haec divisit,

utrum castitas tantum ad virginitatem referatur, an ad omnium