— 36—

orat. c. 19 Apollodori narrationis alfe repelita series viluperatur, quod quidem cum brevi- tatis praecepto conciliari non potest. Brevis nimirum est narratio ante omnia, si inde in- cipiemus rem exponere, unde ad judicem pertinet ¹); Apollodorus contra, ut auditorem omuia doceret, quae in coutroversia essent(hune euim finem narrationis esse existimavit) ab ultimo semper initio repetiisse videtur, nisi nostrum quoque rhetorem repetita illa nar- ratione, quae àxι⁸ιμιηmmηασανι dicitur?2), usum fuisse statuamus, eam ipsam ob causam re- perta, ut, quia narratio brevis esse debet, fusius et ornatius res posset exponi. Num hoc quoque ex illa narrationis alte repetita serie, qua Apollodori ars pariter ac Herma- gorae insiguis erat, concludi possit, Apollodorum in arte sua non moddo tria, quae Ci- cero ³) affert, sed jam septem illa narrationis geuera exposuisse, duνπꝙmσασνιν ντιεμνσννσν, — drο5ονςᷣ οωσσq2jar a dr*„ v. Sr1dgi et iaxusu-¹hv, equidem decernere non audeo, quum hujus rei mentio apud nullum antiquum scriptorem facta sit. Item incertum st, utrum egressio, quam Graeci agénsßadiv vocant, Apollodoro cum Hermagora, qui eam post argumentationem posuit ⁴), communis fucrit necne. Hoc autem certum est 3), utrum- due rhetorem mullarum dirisionum ostentatione, in transitu ex narratione ad argumentatio- nem conspicua, in id vitium incidisse, quod Quinctilianus his verbis optime descripsit ⁶): „Est vitanda, inquit, concisa nimium et velut articulosa partitio. Nam et auctoritati plu- rimum detrahunt minuta illa nec jam membra, sed frusta: et hujus gloriae cupidi, quo sutbliliees el copiosiuts dinisisse videanlur, el supervacua assumunt, el quae naltura singtlaria sunt, secant: nec lam plura faciunt, quam minora; deinde quum fecéerunt mille parlicalas, in eandem incidunt obscuritalem, contra quam paytitio invenla esl.“

Longae principiorum pracparationi, narrationis alte repetitae seriei, multarum dirisio- nam ostentationi in tertia et quarta judicialis materiae parte, confirmatione et refutatione, denidue milte argumentorum gradus conveniunt, qui et ipsi Apollodoro, ut Hermagorac, proprii sunt). Sunt illae sedes argumentorum notissimae, eæ; quarum quælibet innumera- bilis argumenlorum copia orilar s8), quae qui per singulas species eæsequi conali Sant, ex

1) Quinct. IV. 2. 40. Auct. ad Herenn. I. 9. 14.

2) Quinct. IV. 2. 128.

3) De invent. I. 19. 27.

4) Diss. m. de Herm. p. 42.

5) Dial. de or. c. 19. 3

6) Quinct. 1V. 5. 24 et 25.

7) Dial. de orat. c. 19.

8) Quam si quis accuratins cognoscere velit, eum ad Ciceronis Topica et Quinct. V. 1 sqq. re- mittere licebit. Haerent argumenta aut in eo ipso de quo agitur 1αtõοeis evre?voo), aut sumuntur ex- trinsecus(dreᷣννο*); in ipso tum ex definitione, tum er partium enumerulione, ex notatione, ex conjugatis, ex genere, ex orma, ex similitudine, ex differentia, ex contrario, ex adjunctis, ex antecedentibus, ex consequentibus, ex repugnantibus, ex efficientibus causis, ex effectis rebus, ex comparatione. Sumuntur extrinsecus pracjudicia, rumores, tormenta, tabulae, jusjurandum, testes. Ducuntur et argumenta a fickione, quod Graeci ανν νυmοπηεοσν dicunt etc. etc.