— 30—

polkesin, quam thesin negavit, neque ullius momenti esse discrimen personarum ¹), hic Ssgw nihil aliud esse, nisi uεαQαασeovν Sv droeger, ut Theonis ²) verbis utar.

Causam(omεεσιν vero Apollodorus, ut ex interpretatione Valgii discipuli videmus ³), ita finit: causa est negotium omnibus suis partibus spectauns ad quaestionem; aut: causa est negotium, cujus finis est controversia. Ipsum deinde negolium(SHidτασω) sic finit: negotium est congregatio personarum, locorum, temporum, causarum, modorum, casuum, factorum, instrumentorum, sermonum, scriptorum et uon scriptorum ¹). Sed ipsam cau— sam, Quinctilianus ⁵5) addit, quidam similiter fiuierunt, ut Apollodorus negotium.

Omnis autem causa slatu aliquo nitituré), quem ipsum vel primam causarum con- flictionem esse constat, vel quod ex prima coullictione nascatur, id est genus quaestionis: fecisti— non feci, num fecerit:). Ut iater omues fere artis scriptores, qui tota volumina in hanc rem impeuderunt ⁵), in doctrina de causae constitutioue summa dissensio fuit, ita inter Apollodorum et Theodorum quoque discrimen obtinuit, et primum quidem nominis. Ille euim ut Hermagoras Gσmτπάααιν appellavit: Theodorus generale caput id est νερ!elQαοωνυ Jevincraroy, ad quod referantur omnia*). Nam ex his duobus, Aurel. August. princ. rhet. p. 323 Capp. inquit, dicto et responso, vel intentione et negatione, media nascitur quaestio, sit necne factum. In ea uterque constitit; unde ei quaestioni status nomen im- Positum est. Hoc idem Theodorus zε⁴αͥeασαον appellat, traunslatione usus videlicet a prin- cipali parte corporis, quod in hoc etiam complexu duorum, quae utrinque dicta sunt, quasi caput quoddam totius controversiae efficitur. Theodori mmirum schola omnia ad capila retulit, quibus plura intelliguntur, uno modo summa quaestio, item ut status ²⁹); altero ceterae, quae ad summam referuntur; tertio propositio cum affirmatione ¹¹).

Allerum in statuum doctrina inter utrumque discrimen id fuisse videtur, ut de quae- stione, ubi stalus inreniretur, non consentirent. In Curii Fortunati art. rhet. Schol.

lib. I. p. 70 Capp. certe inter Theodorum 1²) et Hermagoram plurimosque alios hanc con-

1) Aurel. August. princ. rhet. p. 320. Capp.: Nec desunt, qui hic etiam Hermagoram criminen- tur; ct Apollodorus inprimis, qui negat quicquam aliud esse hypothesin, quam thesin etc.

2) Progymnasm. Walz. T. I. p. 243: Ge6⁶οοο 5 Tαενς(sc. 9εν nOoO,νοσευνκ) z*ᷣ†ααμανενν³ νμπ⁵ο⁵εεσέι.

3) Quinct. III. 5. 17.

4) Cf Aphthon. progymn. T. I. p. 109 Walz.: dεeν*νννπ d ,εσσ τιαοσοειαν τ mτõμν πτ⁴*εςουν Trνν ππηεέο⁴τοτισάν, 2 ν ϑ

5) III. 5. 18.

6) Quinct. III. 6. 1 sqq.

7) Quinct. III. 6 5.

8) Quinct. III. 6. 22.

9) Quinct. III. 6. 2

10) Cf. Hermogen. de stat. c. I. p. 1. Walz.

11) Quinct. III. 11. 26, 27.

1²) liunc non Byzantium sed Gadarensem esse non tam inde sequitur, quod apud Curium Fortu-

natum cum Hermagora componitur, quam quod hujus rhetoris Latini antiquorum artis scriptorum coguitio supra Hermagoram non excedit.

„ 3. 5 3 Gεν ενιυάια μσεᷣοςοτααοννι νπμενεοωτωιι ε soοτν OdoοσmGον, 2O‿μα τεαα ναν. x. 1.