qui peccat et admonitione et vi et molliter et aspere meliorque tam sibi quam aliis faciendus, non sine castigatione, sed sine ira. Quis enim cui medetur irascitur?“— I. 15.§. 3:„Nec ira, sed ratio est a sanis inutilia secernere. Nil minus quam irasci punientem decet, cum eo magis ad emendationem poena proficiat, si judicio lata est. Inde est, quod Socrates servo ait: Caederem te, nisi irascerer!“— Ergo ad coërcitionem errantium scelcratorumque irato castigatore non opus est. Nam cum ira delictum animi sit, non oportet peccatu corrigere peccantem“.— I. 16.§. 3:„Irascar cui cum maxime prosum?“— Eodem capite affertur exemplum illustre et grande Cn. Pisonis, quid poena ex iracundia concepta valeat.—§. 29. illud Platonis affertur:„Nemo prudens punit, quia peccatum est, sed ne peccetur. Revocari enim praeterita non possunt, futura prohibentur. Et quos volet nequitiae male cedentis exempla fieri palam occidet, non tantum ut pereant ipsi, sed ut alios pereundo deterreant“.

Sed de ratione irae et poenae haec hactenus. Jam investigandum grit, quid omnino de ira admittenda probandaque uterque disputet. Ut primum omittam, quid Philodemus exeunte commentatione proferat, ubi sapientis iram non vituperandam contendit, in universum eam iram, cui vulgus se det, eum non probare constat. Nam quantum ex col. XXXI. colligo, errorem eorum diluere studet, qui iram necessariam esse sibi per- suadent. Quorum falsas sententias porro tractat col. XXXII: sν pa·ů ro⁴εμααιςα(illi con- tendunt) oux&νυάι ττιοσρσεες άι νQοεςι Ʒϑορνε, ¹ Gαοεμνρνντᷣπωνν νœάũ Cäura dxνον d œοενεεα æ dediaꝝν zd rirr‿e odεᷣ μνεννι m᷑άᷣ Hωνʒon svssn; tum ad ulciscendum esse accomodatam iracundiam, quod pulchrum, justum, publice privatimque utile, dulce sit. Quod negaverunt, sine ira bella geri posse, refutat. Col. XXXII, 35— 39: d⁴νμνκε τον εtra ος eοs ole‿μιεμεν νκα dyνωά⁷νοέεε̈νσσ μνo deνync. Neque omittit causas huic addere sententiae. XXXIII, 2—7: Tyjν οσρꝓν νς&⁴μαμ‿νιμμ̈νουν ττοανι dνmτπιονς τεν œ rrOοςα τπvi⁴ρνμ⁴αμαάeσάν αmνιοενυςσαοννν² να—τ ‿αα σeυσνντσριιεμνν ναά τονιι◻α³έά⁵⁴ονν αάντοιςα τνν rœτeοων⁷ υαά—νκσς dαααενεενα.— 25— 30: 10⁹G 3 ꝗroοœrνατα d—mπηνεενες̈ ενενά τ ꝗGραασαυννꝓνν σμαα πραασαοννυνιιαη αάτον τ πωννα εemνιειονακςοωμένμνονο.

Ne Seneca quidem, quantum êex iis sumere licet, quod I. 5— 13, II. 11— 15, III. 3. §. 2— 3. disputat, iram comprobat, quum secundum naturam eam non esse demonstret. I. 5.§. 2: Quid ira crudelius?— quid ira infestius?— I. 9.§. 1. Nihil habet(ira) in se utile nec acuit animum ad res bellicas(cf. XXXII. 35— 40). Nunquam enim virtus

vitio adjuvanda est se contenta“.—§. 2. Falsum judicatur et refutatur, quod Aristoteles docet:„iram esse necessariam nec quidquam sine illa expugnari posse, nisi illa inpleat animum et spiritum accendat“.—§. 3.„Hic erit utilis miles, qui scit parere consilio

(cf. col. XXXIII. 24— 30).— I. 10.§. 1. Non pudet virtutes in clientelam vitiorum de-

mittere?— I. 11.§. 1. repetitur aliis verbis sententia illa I. 9.§. 7. expressa:»Adversus hostes, quispiam dixerit, iram esse necessariam. Nusquam minus: ubi non effusos esse