Factoren des Ausspruchs mitbestimmte Gebrauchsweise des landesüblichen Indicativs der Praeterita zu betrachten«.

Quae ut Gerthio probata sunt, ita equidem, quoad praeteriti illum respiciunt usum, prorsus collaudo.

Quod autem ad Gerthii argumenta attinet, quae contra Akeni opinionem attulit, in vetere illius vitio impugnando ipse in novum non minoris ponderis incidit, quod dicit Homeri rationem in enuntiatis irrealibus aliam esse atque eorum, qui post eius aetatem fuerunt.

Verba eius haec sunt pag. 4.:»Der Optativ herrschte ursprünglich auch im Gebiete des als unwirklich Vorgestellten, aus dem ihn in der Periode einer schärfer gesonderten modalen Ausdrucksweise der Indicativus verdrängte.-

Quod recte se habere, negandum esse duco. Ac ne quis forte temere hoc a me dici existimet, primum quidem consideranda mihi sunt exempla optativa, quae exhibent optativi modum. Quae quidem verba leguntur

v 236 el ydo 1ν˙το, Ssvs, oς τεκ‿‿εεεᷣ KOονι yroinsx ou Sun duνακηφαια ναœα εοεςα meτοντια. aut B 370,* 535, E 440, ð 244, v 169, multa alia, nihil impedit, quin res, de quibus dicit poéta, fiant. In respiciendo loco y 205 dubii esse possumus, utrum, quod Telemachus cupit, re vera impetrari possit, nec ne. Non aliter iudicari licet de d 697 el„do dn), ασαέκιαα, 1οe εοτον ααeeν sln Quae verba minime idem valent atque: 1⁶3⁸ 14εαεοσρετο ααφςν ονeχ-ν nam res, quam spectat Medon, nondum acta est; pergit enim dù οα αεεενν νε x dyαlειντεον ο ννστeᷣ ο:εονντι, u) sεlεεε Koοrleν. Machinantur maius malum, ipsam Telemachi perniciem, nondum confecerunt. Confer etiam ¹ 523, alia. Si vero, id quod haut ita raro in Homeri libris invenitur, senex quidam exclamat: * 468!9 ſde 1jcο, 1 1s ⁴οι mαμάμ☚μιμει³οο siν et H 132 alias, aut O 538 l„do Sr⁴ν ις Imν αμαάα οο a ⸗roς μαe aνεα, porro cum leguntur: 1456 t ϑμοοωνυέσωοιές ττοππινσαννευέι τε*ένο (458) 1 2ε ot Syxεᷣραααeς„ε did πμνεέο ⁵ν³dε α Seενπιοιμιμννο ⁶ααιο ποε obdei, x. 1. 1.

sane non erunt, qui qualia illis locis concupiscantur, omnino accipi posse dicant. Naturae scilicet leges illis rebus petitis obsistere perspicuum est. Quare optativi modum partibus indicativi fungi dicemus? Minime!

Ex apodosi enim plerumque his enuntiatis adiecta intellegitur, sententiis non negationis vim inesse, qualis indicativo praeteriti efficitur¹), sed potius eum, qui sermonem

1) Liceat adhuc hanc definitionem retinere!