— 30—

puram; eaque re discernit vim v. dõνραοοε, quod hoc adject. exprimat id, quod veneratione dignum sit. Quod discrimen non esse sanum, liquet; unde dννν⁹ς accepit eum puri sensum? Nonne ex vi venerandi? Ita non propria, sed translata est ea signifſicatio puri, et quod voci&eρσο tribuit V. D. ad dνν⁹ referendum est. Vid. Sect. I. Ph. Buttmannus denique in Lexilogo I. I. de sensu v. dν⁶s tacet. Gravissimum illud negligunt, quod radix νoναα dilu- cide generalem usum explicat, qui apud scriptores antiquissimos invenitur.

4. Ape. Interpretatio Schneideri et Passovii frevelnd, Verbrecher, verbrecherisch nimis definitaest(pro abscheulich) Prosodia—— vel vitiosa est, vel ab Hipponacte ad suum usum ficta cf. eveν, duce et navαeρ. Et eorum adjectivorum sensus radicalis negligi solet, vix inter se conferuntur. wαꝓν Passovius dicit primum schuld- oder fluchbeladen, daher auf dem der Fluch der Götter und(?) der Abscheu der Menschen liegt. Prae- terea arbitrarie jusjurandum diis praestitum et vindictam deorum(quo unquam loco? et quomodo simul?) intelligit; adeo idem atque sacer habet, et Soph. Od. Tyr. 656 per prolepsin de eo, qui im Schutz des Gottesrechtes sey in- terpretatur. Et, Ellendtio G. I. A. I. p. 599) similia placent, idemque Schnei- dero(jure jurando obstrictus). Navdyne Passov. ex commento consueto pri- mum gansz geweiht signiſicare dixit, nescio qua ratione. De opinionibus et erroribus discrimen v. ⸗deν spectantibus vid. Sect. I.

5. ACouci. Propterea eas voces perspicere non potuerunt, quia ipsum verbum radicale dtroum, non altius indagarunt. DPortentoso modo Etym. Magmn.(ed. Sylb. p. 20) cum Eustath. p. 28, 7) a gâεo(recedo) derivat illud verbum, quia inquit, recedlimuis, si homo venerandus nobis obslat. Et Dammius(Nov. Lex. Gr. ed. Rost. 1831 p. 27) istam opinionem repetiit. At litera x non flocci pendenda est, cur subito 7νυα, quod ab initio hiare certe non recedere signiſicat, in verecundiae sensum transit? Agouai, quod ex tali explicatione exspectatur, nunquam fugere signiſicat. Num et τ àα̈⸗de ullum hominem fugare dici potest? Ruhnken. Tim. p. 12 dωοααμασημα postponit v. dyvlgo et repetit ab d́os(vid. supr. s. h. v.). Itaque ei dςouα esse Vi- detur, mundum esse ita ut veneratio oriatur, venerandum esse ob munditiem, qui sensus definitus nusquam exstat(vid. a Sect. I.) atque alienus ab iis locis