— 26.—

iste, ex quo& οε significaret: quod venerando etiam praestat, minime ha- bet, quo probari possit.

D. Alii d„νios a verbo dso q. d. derivant; quorum plurimi in eo ipso ad- jectivo exponendo incautius acquiescunt. Iis praelucet Etymol. Magn.(p. 9 et 130 ed. Sylb.), in quo non desunt exempla, quibus ea originatio probari possit, quum forma dbog, quam illud Etymolog. fingit(p. 9.) arbitraria sit et complura exempla falso collata sint. Sequuntur Scupala(Clar. L. G. Bass. 1579 s. v. dꝓρ) Valckenarius(Schol. in N. T. 2, 36. cf. II. Steph. Thesaur. ed. Didot. 1831 p. 320,), qui tamen temere verbum&„να quoddam finxit, Gottl. Schneiderus(Lex. ed. III.), qui tamen sensu 1μας deρᷣ— scribendum et ab dpos derivandum opinans non vidit etiam&ꝙο%s scribi et ipsum â-νos ad puri sensum referri);— denique Fr. Passovius(Lex. ed. IV.), qui tamen falso sensum malum ex consecratione repetit. Quo in consensu mirum est, nullum horum scriptorum illa etymologia ad principem vocis d*νοο signiſicationem exponendam usum esse; plurimi enim v.&ε non respecto, nostrum d& ε primum diis dicatum secretum et profano oppositum i. e. 1sον significare af- firmant. Ita Schneider deν inquiens heilig, geweiht, was geweiht ist, ist ehrwürdig, hanc signiſicationem derivatam habet et Passov geweiht; daher ehrwärdig. Abrah. Wahl(Cl. N. T. philol. 1822 p. 7.) venerandus tertiam habuit significationem, sacer primam.— Omnino provocare solent ad id adj. Lat., quod quum ex eadem radice natum sit, non bene adhibetur ad definien- dam vim v. d„οοο. Quamvis et terminatio er cum vi syllabae 0 conveniat, consuetudo tamen eorum adjectivorum discedit. Romani v. sacer uti solent, ut eοs, a quo dnοs apud Graecos aperte distinguitur(Vid. S. I.); praeterea et sacri primus sensus est: verendus et horrendus et reverendus, quod alio loco demonstrabitur; si sacer de homine diis, praecipue Jovi inferno, dicato et ob eam rem exstirpando dicitur, adjici solet mentio dei, cui dicatus sit. Praeterea permultis in locis ea consecrationis et exstirpationis ratio non habita esse potuit, ubi sacer aperte nil nisi horrendus significavit. Ita Ruhnkenius (vid. sub deνο) Schneiderus et Rostius non satis caute, sensum 1μαο—–ς(proprie: horrendus) ex usu v. sacer Romano derivasse videntur. Sane ea comparatione facile decipi possumus. Jam(I. A. Tittmannus) Progr. Peutecost. Lips. 1820. Lex. Synonymorum in N. T. Spec. I. p. IX. recte vetuit, ne voci eφοos ea