— 25—

sam inter recentiores scriptores plurimi rerum divinarum scrutatores, ii autem, qui quandam de natura vocis&* sententiam susceperunt, in quatuor par- tes discedunt.

A. Alii, nostrum Hagen conferunt ita ut d*νοαο das Gehegte, Abgeson- derte signiſicet, qui e. g. verba cetera, adjectivo nostro aperte cognata, non curanut. Haec derivatio sane levior ex vulgari commento, primam et vocis Ciο;s significationem esse a communi usu separatum, pendet.

B. Ex loco Theodoreti(cf. H. Stephan. Thes. L. Gr. ed. Did. 1831. Vol. I. p. 323): d⁴ylove(sc. ατονςι ³eρχ⁵ννςα Gvονπα⁴εμομέμν, e„¹ον 0⁴εέν exovras, Suicerus(Thes. Eccl. vid. dꝓ) concludit; per elegantem allusio- nem dꝓνον dici quasi d„ειο, qui nil habeat terreni. Ne allusio quidem ea quadrat.

C. Alii recentiorum scriptorum, ut C. G. Bretschneiderus(Handb. der Dogmat. ed. III., Vol. I.§. 57.) sicuti Dancanii et Dammii L. Gr. ed. Rost. (1831 sub v.&ιομα*) adject. a nomine&„oc trahunt, ex quo tamen sub- stantivo forma&*νοο quaedam derivanda est. Bretschneideri interpretatio: verens deum ne cum consuetudine dicendi quidem convenit, et Dammii: cui quisque concedit et abstinet manus profanas, magis ex falsa v. doucd, quam ex vi v. dpyos pendet. Etymol. quidem Magnam(ed. Fr. Sylburg Lips. 1816 p. 299) hanc quoque derivationem proposuit, sed eandem fere anomalam esse conſitetur ob eam ipsam causam. Eustath. p. 1144, 36 quoque ex dνοs d„οαο trahit et comparat revd„iοs(quod non exstat) et aεαemρην, quocum simul invenitur eε⁵⁴έeάμοε(Cf. p. 1356. 60) H. tamen Stephanus(Thes. L. Gr. 1572. Vol. I. p. 126 et p. 124.) iterato et assidue perhibet v.&y οε⅝ non via recta a v. bo de- rivandum esse, sed ab em 0⸗hG” Causam quidem hujus placiti non attulit, nec video, cur temere ei obsequendum sit, quum etiam signiſicatio vocis dyνοοs in- digeat simpliciore derivatione. Idem Ruhnk. Tim. p. 12. opinatur. Interpre- tationem tamen v. ⅜ς omisit, quae ex ea derivatione sane male procedit, ne dicam de sexcentis adjectivis, quae ex mera radice vel ex verbo radicali derivanda sunt.

Etymologicum quod Gudianum vocant(ed. Fr. Gu. Sturzius Lips. 1818 p. 4) singulari modo ex voce&.„* nostrum de exponit; νον, inquit, rd ννπ⁶ες deνsοοο ν dvreoy; quum Gramm. hoc ꝓν s explicat verbo σ.σσας, recte quidem naturam nostri d„νονσ auguratus esse videtur, sed comparativus

4