riv.. 3, ut vehemens, ve-mens i. e. vecors insanus, ad impetum mentis signi- ficandum transferatur. Gell. A. N. 16, 5, Macrob. 6, 8, Forcell., Gesner, Scheller. At qui recte de rebus inanimatis dici potuit e. g. vite luxuriante, vento al. et sine vituperio? Aliis videtur v. esse: vehente mente instructus; at tum necessario sonuisset vehementus vel tis; adjectivum poscit terminatio- nem; nec usus vocis consentit. Contra non video, cur non ex analogia ter- minationum subst.: men, mentum, terminatio adjectivi: mens(cll. lentus) re- peti possit ut vehemens a verbo vehendi mero repetitum dicatur de ea re, qua vis vehendi prodeat: getrieben, vel treibend, triebartig, deinde heflig. At is impetus, non recta via ex âν repeti potest. An signiſicatio: ad mo- dum vehentis vel vecti, quasi: getriebenerweise conveniat cum consuetudine part. ihc quaeritur. Nullum tamen locum equidem inveni, in quo ea inter- pretatio quadret. Num ex dime repeti potest significatio heflig? sine sub- scripto producitur, quod ab dä«νe alienum est. Ita superest quocunque demum modo v. vehementer explicatur, quod commendavi Sect. I. Sensum diversum, quem Grammatici veteres e. g. Eustathius ea particula exprimi opinabantur, ex diversis contextis pendere viderunt C. Hermannus(Cens. Thes. Steph. p. 231. Opusc. t. II. vid. Ellendt Lex. Soph. t. I. p. 3) et Passovius. Vid. Sect. I. ad h. I.

4) A ας. Vid. supr. Etym. Magu. diꝓ*ραeφά ꝛ⁸ůLετoν vel d*x JS8(ad aliorum usum) ad ridenda pertinet; contra miror multos e. g. Schneiderum principem sen- sum habuisse: gut z2u Elawas, tauglich; non miror et Passovium eandem inter- pretationem suscepisse, quamvis a radice proxime abesset, quum„ναe non recte intellexerit. Eustath. cui adde Plat. Cratyl. cf. Passow t. II. Addit.) ex dyaoròg vid. S. I.; et Fr. Boppium ex(Ind.) gadhas non recte deri- vasseé vidit et demonstravit Schmidtius vid. Sect. I.

5) Ap drds formam contulit Passov., c. SHævuards(pro Geτοσ ⁴οαμασμτos, Schneider et Damm.(p. 9.) falso cum d*ναι. Sensus admirandus sane bene quadrat ad eum locum, quo iuvenitur, quamvis non omnis dubitatio tollatur. Vid. Sect. I.— III. De vocibus Graecis e; themate AI nalis.

1) Ap 0s. Originem ejus adjectivi scriptores praetermittere solent: inter lexicographos veteres Hesychius, Orion, Photius, Suidas, et aliam ob cau-