— 23—

sura libri Lucae(ibid. p. 390) dyαᷣν, dpadu, dydæos, quae etiam Lucas recte ad rad.„æα retulit, cum v. depauz cohaerere non dubitat; quum vero eae cum v. Zalguwy componuntur et significatio verherrlichen, rühmen v. o«*æυ tribuitur, loci longe plurimi praecipue antiquissimi eam opinionem re- fellunt ¹*½). Praeterea V. D. idem(p. 391) dyœrde et dναsς et d́*αee a radice do repetit, licet p. 384 de ea re dubitet, principe signiſicatione adver- sante. Passov. de dαemνν et deαωωάνs(p. 8, 9) sensu, quem ipse exponit non consentiente, idem opinatur. 3) Denique Fuhrius omnem eam radicem dyæ(p. 391 cll. p. 388) tam cum v. dpme‚ atque äpn, quam cum„alo cogna- tam esse posse dubitanter opinatur. At seusus splendoris, quem ipse e. g. v. Tνυο(p. 382, 383) tribuit minime v. à„ναeν et âpy exprimitur, nec merus stupor vocibus, quae splendorem atque gaudiam signiſicant. De solita vocis d„ναυsς derivatione, utrique scriptori non probata, vid. S. 1. not. 3.

B. Voces ex dyc natae interdum non recte exponuntur.

1) Verba dα-dα—- G„⁴ιοωρια imo dyαloux confunduntur, nec signifi- catione discreta nec formis aor. med. et pass. distinctis, ap. Thiersch., Schnei- der., Passov., Lucas quidem recte form. aor. med. v. ꝓναeςοωασ tribuit, Fuh- rius tamen denuo omnes formas ex uno verbo αoοαά⁵ repetere mavult cum Matthiae Gr. Gr. ed. II. p. 234, radix quidem eadem, eae tamen formae differunt.

Signiſicatio: laudo, et vitupero, comprobo et improbo, quam Grammat. et Lexicogr. veteres et hodierni afferunt, ſicta est. Sensus princeps: hoch- aufnehmen, a Passovio commendatus, Fuhrio probatus, ad arbitrium iis ver- bis accensetur et accuratius ad v. uαo quadrat(cll. uleν⁵ας, quamquam illius formulae Germanicae vis cum progenie sensus: staunen comparari potest.

2) Voci de a Schneidero et Passovio nimium significationum tribuitur.

3) Apyor(ell. ³*ᷣ) cum vehementer(cll. vehi) exaequari posse opina- tur Passovius cui plerique adstipulantur. Monuit tamen Schmidtius(I. I. Sect. I.) ne termin. menter negligatur. Eam terminationem solent ex v. mens ita de-

10) Significatio splendidus, quae ad v. dyævòg(Maneth.) et evcyν(Frag.) refertur (quamquam Fuhrius eum usum non respexit) tam longe abest a sensu alioquin uno

ut ad alienam radicem respiciatur oporteat, quod non improbavit, qui e. g. edανν tum ab fdeνννννιαι duum ab Ayc repetendum esse intelligit.