— 22—

refutavit; nec Bothii d- irov(cll. 1- vox) i. e. non effandum, habet, quo satis defendi possit; commentationem, qua Spitzner ea adject. illustrare promisit, nusquam inveni. Sane vim movendi, quae rad. ⅜ et alc tribui potest, in formam äych transiisse credas; ea vero ita est definita, ut ejus progeniem cum stirpe illarum radicum e. g. α, αlον, ν, ‿α, d*ο al. non exae- quare vix comparare possis.

2) Verbum â—vuul, ab dyo incautius derivatur a Dammio et Schneidero; etsi cohaerent et significationes movendi et curvandi cognatae haberi possunt, eorum tamen ipsorum usus, sicuti formae utrique verbo propriae, earumque progenies nimium differunt. Grammatici veteres saepe confundunt voces ex utroque verbo derivatas, quas accentu tantum distinguere solent. Hodierno tamen tempore plurimi Grammatici sedulo prohibent, quominus ea verba ex- aequentur.

3) Aloα. Aycovaxrtc cum v. daralwc non contulerunt(vide Ruhnk. Tim. I. I.); Schneiderus cum v. G*ο;S tamen forma ab eo supposita dxros non adest, ipsaque Sisnilicalio differt.

II. De progenie fhematis A24.

4. Confundi solet cum verbis a rad. IUf. repetitis. C. W. Lucas(Quaest. Lexil. I. I. 1835. Vid. Jahrb. füur Philol. u. Paedag. ed. Jahn al. 1837, f. 4. p. 385) ³ꝓανς ex radice„a repetendum, dicit significare eos, qui magnum gaudium excitent(num et Persephone?) verbisque(p. 389) cum Thierschio Gr. Gr. ed. III. p. 380)) dꝓναραααα cet. notionem principem gaudii tribuit; mali tamen eorum sensus(cujus locos fere omnes recte interpretatus videtur) causam etiamsi notio: magnifaciendi interponatur, explicare nequit; a gaudendo ira et invidia prorsus alienae sunt*). 2) Fuhrius in docta cen-

8) Is ei radici Ta addit f, collato: gaudeo et guffen, quod rectius ad thema quod- dam eiusdem radicis refertur a Fuhrio(cf.„⁴ανο); neque ad verba d́jναμ̈αμαα, dydoνα, dyιοναμασ, dy cet. explicanda illud F aliquid facit. Aycwòg quidem ex H adiecto natum est; ipse tamen Thierschius alio loco id additamentum ad formam adiectivorum(i. e. non ad radicem) pertinere docet. 1

9) Adi. dαeφαας et Pape(de inven. Gr. I. radicibus. 1837) ad voces praefixo formatas refert; quod usus Homericus non admittit.