— 21—

num variarum, iis propriarum, principium reperies in notione agitationis vel

*... 2.* 2* 2**. 2 commotionis praecipue internae i. e. in vi radicis AI, fereque omnibus iis aliquid cognati exhibet verbi de.ουμσQ origo, vis atque progenies.

SECTIO II. Sententiae scriptorum priorum.

I. De radice AI.

1) Radices A et Al cum ea audacius exaequatae sunt. Dammium vero. d&ꝓν, ex quo â*αᷣμαα aliaque verba ei cognata repetit, non nisi ææ a mirante iterato derivantem quis est, quin refellat? Buttmanno autem, qui ælyrog et Eyfros(II. 18,410., 21,395) cum adj. adòe confert, easque voces aeque at- que adj. dyτds adeoque v. bouar, quae sensum similem contineant, ab eadem radice natas esse perhibet, plures obsecuti sunt. At almyros ex dynνrs nasci non poterat, quod et sonus prohibet; nec dτds(ab deαᷣαμασ ex alyros oriri potuit, licet d᷑Qz pro ows dictum videatur(6alc non in orfyyuuu transiit sed utrumque est thema eiusdem radicis E4); ante vocalem certe ine transire non probatur, imo mτο ne ¹ quidem exhibet. Praeterea accentus differt.— Quum vero v. D. radices Ao, AIo, A2Zo, ATo inter se exaequat, quot voces ex iis natae, eaeque sensu maxime differentes, ad- versantur ei placito! Nec Spitznero(ed. II. Vol. I. Sect. III. 1835. p. 397) persuasit Buttmannus. Contra etsi non probatur, radices alio, adeove do, exaequari cum rad.*†, ea ipsa tamen, quae Buttmannus de sensu v. mηπν demonstravit, non infirmantur; satis est conferre al“ò, nec oportet nos au- dacius et dꝓννρας respicere. Priores opiniones circa a-νos et alyrde recte

ug, quae interdum idem atque ddε, iνν, fere εm⁵ασ exprimunt, et analogia vocum, in quibus cum o alternat, conveniat cum ea radice, minime tamen ea coniectura sana est, quum forma supposita d&ci nusquam adsit, et quum sensus generalis nimis defini- tus sit ad fas, quod observetur, significandum. Alio igitur loco eius vocis discrimina lustranda sunt..