— 17—

Aeravds(capax lambendi) a 181Q Clambo) I1ayde(qui persuadere potest, disertus) a πεα⁵‿νιασο, aæανες(qui ad scopum suam pervenire potest) ab lævéεo- uαν derivantur, ut prae ceteris supponatur forma&᷑αeνσeςσ, quae ex analogia eum significat, qui alius animum reverentia possit implere vel valeat ita exci- tare animumque agitare, ut vereatur. Deinde dsαeęe per syncopen, uti nv«lvde in uνsde et r.ααασς in αα ν*† transiit, in formam solitam dyvd mutatum esse videtur. Ea est grammaticorum antiquorum sententia. Facilius et verius(quum dyæν nusquam adsit) cum Buttmanno adjicis ter- minationem vos simplicem(cf. G.ασά⁴α, derrd cll. G⁵‿.[⁵Gμχ, delαωσ) themati AI sensus eius formae idem est. IIla derivatio antiquissimo vocis dνες usu comprobatur, nam apud Homerum fere nil nisi simplicem exprimit reverendi et colendi signiſicationem; Od. 21, 258 cf. 259 dicitur:& 01 1010 60*0 dv&æνν uarer, quibus in contextis non de sacrorum in festo isto patrandorum mundilie, sed omnino de reverentia, ob quam e. g. bellum ad tempus omittitur, sermo est. Simplex venerandi significatio in adjectivo nostro inesse apparet, si pariter atque ⁊s:ν(i. e. vel venerabilis vel domina

verenda) dearum epitheton Homericum est; nec tantum in Odyss. e. g. XI., 386(Persephone) III., 123(Artemis)(quod Tittmann. Programm. Pentecost.

Lips. 1820 p. VIII. perhibet) sed in Hymnis quoque e. g. IV., 203. 439 (ubi Demeter xτπvννα vel dyvi dicitur) iste antiquus nostrae vocis usus ex- stat, ubi non diserte de puritate dearum dicitur. Si Cereri et Dianae hoc praedicatum tribuitur, revera quidem veneratio earum ad innuptam quoque earundem vitam refertur, sed haec pudicitiae ratio prorsus abest: in carmine Orphico(LXVII., 10. ubi eεα, 846 v Soaατνν νπινινμνĩoᴵQꝛw douoœ dicuntur deν, quibus Nymphae et CXLV., 1 Maenades adeo accensentur; ibique adjectivum nostrum verbis u ενςog explicatur), tum in iis locis, ubi dii minime casti e. g. Apollo, Jupiter aliique daemones, d—ννoε com- pellantur(Soph. Philoct. 1273 et Aesch. Suppl. 667 Zyvde doeνο, Pers. 627 XS6 ννιι ⁹ędiαses dpvo!n— Orph. suς½. so Moddœαmeĩ V. 10— ubi AMqpalorov uεryos dyvòy vocatur), deinde in inscriptionibus, quae àe tanquam titulum praefectorum honoriſicum praebent vid. Boisson. ad Planud. Metam. p. 653, denique in formula: deηςσ αe&αανσi. e. maiestas vel dignitas reverenda, quae de Jove et diis adhibetur. Ita Oedip. in Soph. Oed. Tyr. 830(al. 840): 3