— u—

Principium tamen significationum singularium est vis admirandi geueralis, quam Scholiastae non exponunt.

Omnes eae voces ob radicem, quae iis communis est, zigniſicatione inter- nae agitalionis inter se conveniunt, quamvis ea ad varios animi commoti modos (horrorem, admirationem, invidiam, iram et ad vim verendi) referatur.

B. Altera ejusdem radicis forma: AI, quae interdum etiam simplicius AI sonat, has voces produxit: ãtonα, drνοos, a, oy— rd˙ ⅜̈[+ ο vel u dã„og, à s, 8og, dꝓρμνς, 77, 0y.

1) ABouae fere omnibus in locis rereri, sive est horrere atque timere, sive est revereri et venerari, signiſicat; ita dteοσν ⁵ϑςν est ejus iram timere (ita ut e. g. homini tutelari parcatur) II. 5, 434; XEOobννν ⁴νννντ οιασιι di Aeie owov douuß(Hector inquit) II. 6, 267;&ero 1⁴ Nvʒært dnoνιμιαα εσς⁶ο IJI. 114, 261; ⁷ dεςo Aoν(II. V, 830, imperat Athene Diomedi); u᷑e un- 16ꝙ Ʒ&μυηυ⅔ mνλω r*ε 1ατν ν ⁴ ρμμανι(praecipit Telemachus Antinoo Od. 17, 401); deorum mentione ipsorum omissa, odx dtecdoi eadem signifi- catione invenitur. Od. 9, 478(sequitur: 7†ᷣ σςα Zedg rioœro zal eο ο⁶). Reverenlia exprimitur eodem modo O0d. 9, 200, ubi sacerdoti parcit UlIysses dCυμικνοο(sc. Apollinem). Interpretatio scheuen, vel sich scheuen, vel verehren fere prorsus respondet. Eadem vi dicitur αε.οαμα(ex dPes scheuchen repetitum, quod cum deico cohaeret, atque cum vi cogitandi) deinde deέα(stupere i. e. animo concuti), sicuti sensus verbi âfaœ(vid. supr.) aperte affinis est. Stupendi enim sensus ejus verbi saepe cum vi ve- rendi cohaeret, cf. e. g. Od. 6, 168: d«*νααμα τε εεινναααε e, deldοα τ αονε. Qua comparatione arguitur sensum verendi, qui ad vim agitati commotique animi pertinet, licet verbo deνααηναᷣ et similibus exprimi potuisset, formae dεo- uœν quasi proprium esse factum. Ita et dcoucu ab initio quidem fuisse vide- tur ex forma passiva animo commoveri, deinde fere praecipue verecundiae vim, quasi ejus agitationis speciem, expressit. Certe forma activa&tovra a Sophocle(Oed. Col. 133) ut cum chori metro conveniat verbum, aperte ficta est. Lexicographi veteres consentiunt eo, quod eam formam Sophocli tantum tribuunt, et interpretatione ⁶.⁵⁴εοαει, e. g. Eustath. 694, 30; 28, 9; 28, 7.

2) Vox p s secundum radicis ejusdem rationem primum significare potaite omnino id, quod animum agilavit(stupendum), quod nos terruit vel

2